Paul Cézanne was een grote invloed op de kubistische schilders van de eerste twee decennia van de 20e eeuw. Zijn platte weergaves van het Franse Mediterrane landschap braken met de Renaissance-perspectiefideeën en beïnvloedden een heel nieuwe generatie schilders, meest prominent Pablo Picasso en Georges Braque. Deze avant-garde kunstenaars werden beroemd om hun geabstracte vormen van muziekinstrumenten, met name de gitaar en viool.
Kubisme, als kunstvorm, was een opstand tegen standaard artistiek perspectief en een ontwikkeling die parallelloop met nieuwe wetenschappelijke vooruitgang. Aanvankelijk probeerden kubistische schilders als Gris, Braque en Picasso een object in een platte tweedimensionale stijl weer te geven, vaak gevonden in werk van post-impressionisten. Deze abstracte stijl werd gebruikt om mensen, bloemen, ramen, muziekinstrumenten en veel andere items op een nieuwe, opwindende manier weer te geven. "Drie musici", een groot doek van Picasso uit 1921, toont drie bandleden met hun instrumenten, allemaal in een duidelijke tweedimensionale abstracte stijl.
Kubisme gaat over de abstractie van herkenbare vormen en gestalten van objecten, meestal alledaagse items. Deze kunststijl gaat niet over de complete eliminatie van vorm. Juist was kubisme bezig met visuele experimenten in hoe een persoon of vaas met bloemen weer te geven. In een kubistisch schilderij of tekening werd een gitaar, mandoline of viool vaak afgebeeld met een vervormde vorm die de kijker toch het instrument laat herkennen. Georges Braques sterk geabstracte olieverf op doek, "Viool en kaarshouder" (1910), bevat veel geabstracte vormen maar onthult nog de vorm van een viool.
Een van de opwindende visuele kenmerken van sommige kubistische schilderijen was het weergeven van objecten, inclusief muziekinstrumenten, vanuit meerdere standpunten. Deze innovatieve techniek wordt vaak gelinkt aan Einsteins relativiteitstheorie, maar chronologie maakt directe invloed onwaarschijnlijk. Hoewel Einstein in 1922 de Nobelprijs ontving, waren zijn revolutionaire ideeën pas na 1919 bekend buiten de wetenschappelijke gemeenschap, te laat om de kubisten te beïnvloeden. Al in 1912 experimenteerden Juan Gris, Braque en Picasso met geabstracte vormen van muziekinstrumenten via collage. De overeenkomst lijkt meer een kwestie van concurrentie dan directe invloed.
Criticus Jed Rasula stelt: "De enthousiasme waarmee jazz in Europa werd ontvangen, kan precies gecorreleerd worden met de passie voor primitivisme die de avant-garde van kubisme tot surrealisme aandreef." In de eerste decennia van de 20e eeuw ontwikkelden zowel kubisme als jazz zich tot grote culturele krachten. Gezien de frequentie waarmee muziekinstrumenten in de kunst van veel 20e-eeuwse modernisten werden afgebeeld, hebben culturele historikers gespeculeerd over de positieve invloed van vroege jazz op kubistische kunst.