De kunst van droogpunt (drypoint) lijkt op andere grafische technieken: er is een matrix (basis materiaal) die een merk ontvangt, een inktenproces en een doorloop door een drukpers om het beeld op het papier over te brengen. Het herkennen van deze vorm van grafiek is heel makkelijk. Het proces voor het maken van een droogpunt omvat tekenen met een scherpe naald op metalen zoals koper of zink, of op kunststoffen zoals polycarbonaat of plexiglas. Terwijl de naald over het oppervlak beweegt, ontstaat een griep (burr), het afgeschraafde deel, op het materiaal. Deze griep houdt de inkt vast tot het printen gedaan is. Het eindresultaat is een heel fluweelzachte lijn die gebaarlijke strepen weerspiegelt in plaats van de bewuste, formele lijnen die kenmerkend zijn voor gravure. Droge punten bieden subtilere waarden die met etsen bereikt kunnen worden, en hoewel gravure materiaal van een plaat verwijdert om lijnen te behouden, zal de griep van een droogpunt vervlakken naarmate het vaker geprint wordt. Hoe meer de griep vervlakkt, des te lichter en minder fluweelzacht de lijnen worden. Het herkennen van droogpuntprints is een eenvoudig proces.
Label controleren. Kijk of er een label op de print zit dat het proces aangeeft. Labels kunnen onbetrouwbaar zijn, want soms wordt het werk verward met een gravure die meer precieze lijnkwaliteiten heeft.
Lijnen bestuderen. Lijken ze gekrabbeld of geslasht? Zijn er veel snelle kurven? Deze kwaliteiten duiden erop dat de lijnen snel en gemakkelijk gemaakt zijn door de naald van de kunstenaar. Gravure, vaak verward met droogpunt, heeft een meer bewuste en zorgvuldige lijnkwaliteit.
Witte kloof in lijnen zoeken. Zoek een witte kloof in het midden van de lijnen. Deze kloof is aanwezig omdat de griep de meerderheid van de inkt vasthoudt tijdens het printen. Als er witte gebieden of wat eruitziet als dubbele lijnen zijn, is dat een zeker teken dat de print een droogpunt is.