Foto-etsen, ook wel foto-intaglio genoemd, is een techniek voor het direct overbrengen van een afbeelding naar het oppervlak van een metalen plaat voor printen. De afgeronde plaat ontwikkelt een geetste oppervlak die printinkt vasthoudt net als een gravure of etsplaat die met de hand gemaakt is. Deze techniek werd gebruikt om foto's in veel vroege kranten te printen.
Deze techniek begint met een hooggepolijste, afgeschuinde plaat van zuiver koper, die besproeid of bestuwd wordt met asfalt of kolofonium - zuurbestendige materialen. De plaat wordt verwarmd zodat de resist vastbakt. Een positieve transparantie moet gemaakt worden van het filmnegatief, dan geprint op een gelatine-gecoat papier genaamd carbontissue. De gelatine op het behandelde papier wordt harder wanneer het aan licht wordt blootgesteld, creërend gebieden die niet gemakkelijk smelten. De afbeelding wordt overgebracht op de plaat, en de zachtere gelatine wordt weggespoeld met water. Dan etst de printmaker de plaat met chloorijzer (ferric chloride), creërend kleine putjes in het oppervlak die corresponderen met de dikte van de gelatine. Het resultaat is een afgeronde printplaat.
Traditionele foto-etsing biedt een makkelijkere techniek dan photogravure. Het gebruikt een lichtgevoelige plaat gemaakt van zink, met een positieve transparantie bevestigd. De plaat wordt dan ontwikkeld in een gekleurde acetonoplossing, gespoeld, en in een zuurbad geplaatst. De zuur beet in de blootgestelde gebieden van de plaat, creërend verdiepingen. Eenmaal de plaat gespoeld en gedroogd is, is het klaar voor printen.
Zonplaat etsen gebruikt een lichtgevoelige, staal-gebackende polymere plaat, en vereist geen oplosmiddelen of zuren. Het proces omvat het blootstellen van de plaat aan de zon terwijl in contact met een positieve transparantie. Dan wordt de plaat ontwikkeld in water en geschroord. Deze techniek is de simpelste en minst gevaarlijke, maar vereist een gespecialiseerde plaat, en is duurder dan traditionele ets of photogravure.