Tint heeft verschillende betekenissen. In kleurtheorie betekent het echter slechts één ding, en dat is wit toevoegen. Een getintte kleur is dus waarschijnlijk wat algemeen bekend is als een pastel. Kunstenaars vinden tinten nuttige kleuren, omdat ze een schilderij of ontwerp verlichten. Het zou moeilijk zijn om een realistisch schilderij te schilderen zonder tinten.
In kleurtheorie evalueer je een kleur met drie elementaire componenten: de daadwerkelijke basiskleur, genaamd tint, hoe donker of licht de kleur kan zijn, genaamd waarde, en hoe intense het is. De intensiteit wordt soms ook chroma of verzadiging genoemd.
Wat schilderen betreft, eenmaal je een tint hebt, zijn er slechts drie manieren om het te manipuleren: schaduw, toon of tint. Neem een briljant rood, bijvoorbeeld. Je zou paars kunnen toevoegen, maar dat verandert de tint. In plaats daarvan kun je het schaduweren door zuiver zwart toe te voegen. Je kunt het tonen door een grijs van elke waarde toe te voegen. Je kunt het ook tinten door zuiver wit toe te voegen.
Met een heel grote toevoeging van wit, kun je de tint zeer bleek maken. Zolang het nog iets van tint heeft, is het een tint. Aan de andere kant, je kunt een kleur licht tinten om een waarde net iets lichter dan de oorspronkelijke tint te produceren. Er is geen objectieve voorkeur voor één type tint over een ander, het hangt allemaal af van de praktische behoefte van een ontwerp, schilderij of project.
In de praktijk, bij schilderen, is het pigment van witte verf niet zo potent als dat van andere kleuren. Dat betekent dat je minder groen of bruin nodig hebt om een tint tussen wit en de kleur die je tint te creëren. Om die reden is het beter om met wit te beginnen, bij het tinten, en kleine beetjes van de tint die je tint te mengen. Dit bespaart verf en geeft je meer controle over het tintproces.