Davis Cone (g. 1950) is bekend als een "hyperrealist" kunstenaar - betekent dat zijn schilderijen zo realistisch zijn dat ze bijna fotografische kwaliteit hebben. Davis Cone's schilderijen zijn consequent zo realistisch dat kijkers voelen alsof ze erin kunnen stappen en rondlopen. Zijn schilderijen hebben ook ongelooflijke uniformiteit in onderwerp en compositionele layout die een integraal deel uitmaakt van zijn kunst. Over zijn schildertechnieken praten is niet simpelweg over zijn penseelstreken en methoden, maar ook over zijn keuze van onderwerpen, zijn gebruik van contrast en zijn boodschap, die consistent blijft.
Kijkend op het feit dat Davis Cone een verbazingwekkende hoeveelheid tijd besteedt aan het maken van zijn schilderijen realistisch. Dit doel kan alleen bereikt worden door te werken vanaf hoogwaardige, scherpe, gedetailleerde foto's. Elke penseelstreek moet gladgestreken worden zodat het oppervlak van het schilderij eruitziet als een foto. Davis Cone werkt uitsluitend met acrylverf, wat snel droogt. Dus kleuren kunnen moeilijk te mengen zijn met acrylverf op doek, maar Davis Cone's schilderijen zijn geschilderd om te garanderen dat alle mengingen natuurlijk en glad lijken.
Davis Cone schildert bioscopen. Soms zijn er voorbijgangers op het trottoir, en vaak zijn er auto's geparkeerd in de straat. De menselijke personages worden vaak op afstand gezien, of hun ruggen zijn toegewend aan de kijker, zodat hun gezichten niet zichtbaar zijn. Sommige van de bioscopen zijn oud; sommige zijn zelfs gesloten. Davis Cone gebruikt zijn onderwerp om een boodschap aan de kijker te presenteren - een boodschap van eenzaamheid, nostalgie en een gevoel van "buiten kijken naar binnen."
Op het eerste gezicht kunnen Cone's kleurkeuzes lijken gebaseerd op de kleuren die hij in de foto's zag die hij maakte. Er is echter een patroon in de kleuren in zijn foto's. Cone kiest vaak nachtscènes van theaters met neonreklames, dus er is een hoog contrast tussen de helder oranje lichten en de duisternis eromheen. Deze kleurkeuzes trekken de kijker aan.
Davis Cone's schilderijen lijken op foto's. Ze omvatten zelfs fotografische elementen zoals de onscherpe insluiting van een bewegende auto en enkele elementen van diepteschernte, wat bijdraagt aan het realisme. Dit is bedoeld om de kijker de sensatie te geven van een moment vastgelegd in de tijd, alsof men uit een raam kijkt en de buitenwereld ziet of kijkt naar een foto op een echt tijdstip en plaats uit het verleden.