Grafiek was onbekend in de vroege middeleeuwse periode. Beelden moesten met de hand geschilderd worden en konden niet wijd gereproduceerd worden. Echter, door de late middeleeuwse periode en de vroege Renaissance, hadden printers een reeks druktechnieken ontwikkeld. Al deze methoden produceerden een einkleurige afbeelding, meestal zwart, die later met de hand getint kon worden. Middeleeuwse grafische technieken waren ook arbeidsintensief en konden maar een klein aantal afdrukken produceren voordat het meesterbeeld degradeerde.
De oudste vorm van grafiek, houtsneden omvatten het snijden van een afbeelding in een heel stabiel, gelijkmatig gegraineerd blok hout, het inkelen en het persen op een vel papier. Houtbloksnijders moesten elk deel van het hout wegknippen behalve de lijnen die geprint moesten worden. Vroege middeleeuwse houtblokken hadden redelijk dikke lijnen, aangezien heel dunne stukken hout neigen te breken tijdens het printproces. Met de tijd werden houtblokken meer gesofisticeerd, uiteindelijk producerend de ingewikkelde afdrukken waarvoor de Duitse kunstenaar Albrecht Dürer beroemd werd.
Graveren ontwikkelde zich kort na houtblokdrukken. Deze techniek omvat het uitgravuren van een blad relatief zacht metaal met een harder gereedschap genaamd burijn. Graveren stelt scherpere, dunner lijnen toe dan houtsnede, en de platen degraderen langzamer, wat meer afdrukken produceert. Volgens het Metropolitan Museum of Art, ontwikkelden de vroegste graveringen in de 1430s in Duitsland. Deze afdrukken waren relatief simpel en werden primair gebruikt om kleine illustraties en pagina-ornamenten te produceren. In de 1470s produceerden Schongauer en Mantegna complexe graveringen die in complexiteit met schilderkunst wijdden.
De etstechniek gebruikt zuur om een afbeelding in een metalen plaat te snijden, en oorspronkelijk geëvolueerd uit pantserfabricage, waar het voor decoratief effect gebruikt werd. Middeleeuwse en vroege Renaissance etsen omvatte het bedekken van metalen platen in was of zuurbestendige vernis, dan het beeld in spiegelbeeld op de plaat te krassen. Eenmaal het ontwerp voltooid is, doopt de kunstenaar de plaat in zuur, dat de blootgelegde lijnen opeet. De eerste etsen dateren uit het tweede kwart van de 15e eeuw.
Droge naald produceert een zachtere lijn dan houtsneden, etsen of graveringen. Als graveren, vereist droge naald de kunstenaar om het ontwerp direct in een metalen plaat te krassen. In tegenstelling tot graveren, laat droge naald een metaalschraapsel op de rand van elke lijn achter, de burr genaamd. Deze burr houdt een grote hoeveelheid inkt, wat toelaat voor zeer dichte zwarten en zachtere, minder starre lijnen. Droge naald werkt niet goed voor het produceren van grote aantallen beelden; volgens het Metropolitan Museum of Art, produceert een gegeven droge naald plaat slechts ongeveer een dozijn afdrukken. Het werd zelden gebruikt, beginnend rond het begin van de 16e eeuw, en meestal voor kleine batches afdrukken.