"Een lijn is een stip die wandelen ging," zei de Zweedse schilder Paul Klee. Lijnen kunnen de kijker laten wandelen door het landschap van de verbeelding van de kunstenaar, het oog leiden als een pijl over de compositie van een tekening of schilderij. Lijnwerk kan expressief en emotioneel zijn, of meetkundig en precies, en is een belangrijke factor in de ontwerpelementen die de J. Paul Getty identificeert als eenheid, harmonie, oppositie en nadruk.
Vette lijnen benadrukken de vorm of figuur die ze vertegenwoordigen, trekkend het oog van de kijker naar het interessecentrum van het kunstwerk, mogelijk brengend eenvoud en helderheid in een ontwerp omringd door complexe details. Lijnen kunnen ook nadruk creëren door hun plaatsing. Door een paar lijnen in een anders "dode", ondergeïllustreerd gebied van een tekening te plaatsen, laat een kunstenaar ze opvallen.
De juxtaposities van tegenovergestelden in een kunstwerk prikkelt het oog en de geest van de kijker, en lijnwerk creëert deze opwinding. Horizontale en verticale lijnen creëren een statisch gevoel, terwijl diagonale lijnen beweging en diepte suggereren. Zorgvuldig gekozen diagonalen in een anders statische compositie lenen kracht aan het beeld of de vorm die ze vertegenwoordigen. Krullende of golvende lijnen kunnen een aangename contrast creëren met, of de visuele monotonie doorbreken van, een compositie vol rechte lijnen.
Eenheid in een kunstwerk, als overgedreven, creëert de indruk dat elk ontwerpelement hetzelfde is als elk ander element en even belangrijk. Een landschapstekening van een stad of een winkelcentrum kan commentaar leveren op de saaie gelijkvormigheid van de scène door dezelfde lijndikte en -stijl door de hele compositie te gebruiken. Als gedaan in een minimalistische stijl om iets aantrekkelijks weer te geven, als een bloemenveld, kan het effect prettiger zijn.
Een kunstenaar creëert een gevoel van harmonie door een complex scala aan visuele ideeën en technieken samen te brengen in een aangename compositie. Hij kan visuele elementen samensmelten door herhaling van lijnen – bijvoorbeeld dezelfde schrafferingstechnieken en patronen om de wolken in de lucht, de stammen van de bomen en de grashalmen te schitteren. Lijnen kunnen harmonie suggereren door elkaar te complementeren of te balanceren. Hier speelt een grote bocht in een lijn in één gebied van de compositie tegen een lichte buiging in een lijn ergens anders; daar "antwoordt" een dikke, expressieve streep op een bescheiden, achteruitgaande lijn.