Raphael, een schilder van de Italiaanse Hoge Renaissance, was een aanpassingsvermogen kunstenaar die de lessen van zijn tijdgenoten snel opnam. Zijn Madonna-schilderijen doen denken aan Leonardo da Vinci, onder wie Raphael in Florence in de vroege 1500er jaren studeerde. De zachte contouren en balans in Raphael's latere werken weerspiegelen de technieken van de vroegere meester. In andere schilderijen nam hij Michelangelo's bestudeerde anatomie over.
In Florence leerde Raphael technieken van Michelangelo, Leonardo da Vinci en Fra Bartolomeo. Hij overnam de Florentijnse manier van compositie opbouwen: piramidale rangschikking van figuren voor diepgang. Er is eenheid in de groepering, terwijl individuen hun distinctie behouden. Onessentiële elementen blijven ondergeschikt aan de totale compositie.
Van da Vinci leerde Raphael lichttechnieken die hij gebruikte voor zijn beroemde zacht getoonde cherubijnen. Chiaroscuro (licht-donkercontrast) en sfumato (delicate schaduw in plaats van lijnen voor vorm) komen terug in zijn Cowper Madonna, vergelijkbaar met Da Vinci's Madonna met Kind en Heilige Anna.
Als basis voor zijn fresco's (muurschilderingen op nat kalk) maakte Raphael kartonnen: levensgrote voortekeningen om een ontwerp over te dragen. De fresco zelf werd gemaakt door kalkbestendige pigmenten op nat kalkplaster aan te brengen. Raphael maakte ook kartonnen voor de tapijten in de Sixtijnse kapel (1515) voor paus Leo X. Deze geschilderde ontwerpen waren richtlijnen voor wevers, maar kwamen zelf als kunstwerken te staan en hangen nu in het Victoria and Albert Museum in Londen.
In 1508 kreeg Raphael de opdracht de pauselijke kamers in Rome te ontwerpen. Hij schilderde zowel religieuze als wereldlijke kamers. Zijn beroemdste zijn de fresco's in de Stanza della Segnatura: Disputa (God en discipelen boven een vergadering van kerkvertegenwoordigers) en De School van Athene (allegorische visie van filosofen in een rijke architecturale ruimte). Het effect is vrede en evenwicht. Latere fresco's gebruiken diepere kleuren en dramatische onderwerpen met ongewone verlichting. In De Bevrijding van Petrus gebruikt Raphael drie soorten verlichting: maanlicht, fakkellicht en serafisch licht.