Oude Egyptische kunst, gemakkelijk een van de meest herkenbare en invloedrijke kunstvormen ter wereld, wordt gekenmerkt door zijn platte, tweedimensionale afbeeldingen van de Farao en het leven langs de Nijl. Een tijdsperiode bespannend beginnend 3.000 jaar voor de geboorte van Christus en strekkend tot de derde eeuw, werd oude Egyptische kunst gecreëerd door ambachtslieden gebonden aan een strikte set regels die elke vorm van creativiteit of artistieke expressie overwon. Deze regels zijn zichtbaar in alle oude Egyptische kunstvormen, van de ontroerende piramides tot de meest bescheiden Egyptische potten.
Oude Egyptische kunstenaars gebruikten balans en symmetrie om artistieke composities te creëren die hoog geordend en gemakkelijk te begrijpen waren. Kunstenaars gebruikten grote panelen van platte kleur, eenvoudige vormen en duidelijk gedefinieerde omlijningen om horizontale scènes te creëren genaamd registers. Getraind om kunst te produceren die rezondeerde met orde en helderheid, hadden Egyptische ambachtslieden geen interesse in het vastleggen van emotie of het creëren van illusies van diepte en sfeer.
Voordat ze een schilderij of beeldhouwwerk begonnen, tekenen Egyptische ambachtslieden horizontale en verticale roosterlijnen op het oppervlak om precies afgemeten proporties te creëren. De proporties van het menselijk lichaam werden gemarkeerd in termen van de breedte van de handpalm, met 18 palmen gelijk aan het hele menselijk lichaam van hoofd tot voet. Het gebruik van deze roosterlijnen resulteerde in kunstwerk dat opvallende orde en uniformiteit vertoont.
Grootte gaf het belang, of de sociale status, van het onderwerp aan. Koningen worden meestal afgebeeld in groter-dan-leven proporties, symboliserend hun goddelijke krachten. Vrouwen, andere familieleden, dienaren, zelfs bomen en architecturale elementen, worden in kleinere schaal weergegeven om hun relatieve belang te reflecteren.
Oude Egyptische kunstenaars gebruikten meerdere zichtpunten om elk kenmerk zo volledig mogelijk op platte oppervlakken te tonen. Bijvoorbeeld, de benen en armen van mensen zijn getekend van een zijaanzicht, terwijl de schouders frontaal getoond worden. Egyptische hoofden worden in profiel getekend, maar het oog staart recht vooruit.
Kleuren hebben symbolische betekenissen in Egyptische kunst. Blauw en groen symboliseren water, de Nijl en het leven; geel en goud vertegenwoordigen de zon en de zongod; en rood en rood-oranje zijn geassocieerd met macht en vitaliteit. Symbolen uit de natuurlijke wereld, zoals de zon, dieren, vogels, insecten en de Nijl, vertegenwoordigen vaak Egyptische goden en godinnen.
Terwijl ze weinig omstandigheden maakten van de realistische grootte van de mensen en dingen in hun kunst, waren de oude Egyptenaren pijnstakend in hun aandacht voor details van de natuurlijke wereld. Dit kan gezien worden in de zorg gegeven aan het nauwkeurig afbeelden van de menselijke anatomie en, meest opvallend, in de Egyptenaren hun meticuleus gedetailleerde afbeeldingen van dieren.
Hieroglyfen, de Egyptische schrift gebaseerd op afbeeldingen en symbolen, en kunst zijn bijna onlosmakelijk verbonden in Egyptische kunst. Als voorbeeld, de figuur van een zittende man is ook een hiërogliefteken voor "man." Vaak identificeert hiërogliefschrijf op een beeldhouwwerk of schilderij de figuren of verklaart wat er in de kunst gebeurt. Sommige hiërogliefen zijn gebeden en loven aan de goden.
Oude Egyptische kunstenaars gebruikten posen en gebaren als afkorting om uit te leggen wat een figuur aan het doen was. Beide handen uitgebreid naar voren met handen omhoog getild tonen een figuur die aanbidt. Een arm uitgebrand naar voren met de handpalm open betekent dat de figuur iemand oproept. Een figuur gebogen op één knie met één arm opgeheven en de ander tegen zijn borst geperst met een gesloten vuist looft de goden.