Door de verschillende tijdperken heen hebben de kunst- en architectuurstijlen in Europa de economische, politieke en religieuze waarden van de samenleving die het kunstwerk creëerde, weerspiegeld. Europese kunst heeft herhaaldelijk geschoven tussen religieuze vurigheid en humanistische waarden.
Vroege Europese kunst en architectuur hebben hun wortels in het oude Griekenland. Oud-Rome aanpaste Griekse kunst- en architectuurstijlen aan om te voldoen aan de behoeften van hun omgeving en klimaat.
De Byzantijnse tijd begon in 330 n.Chr. toen de eerste christelijke keizer Constantinus de Grote de zetel van de macht van het Romeinse Rijk van Rome naar Constantinopel verplaatste. Gekuppelde kerken en religieuze beeldvorming werden populair in deze era.
Gotische architecten experimenteerden met methoden om de grootte van kathedralen te vergroten zonder de muurdikte te vergroten. De ontwikkeling van vliegende stutten (externe bogen die muurondersteuning bieden) stelde architecten in staat grote ramen in hun gebouwen aan te brengen.
Tijdens de Renaissance verschuifde de aandacht van religieuze kunst naar humanistische thema's. Renaissancekunst was geïnspireerd op klassieke Griekse kunst en architectuur. Da Vinci en Michelangelo waren beroemde Renaissancekunstenaars.
Kunst in Noord-Europa focuste op realistische scènes uit het dagelijks leven. Enkele bekende schilders uit deze tijd waren Jan van Eyck, Rogier van der Weyden en Albrecht Dürer.