Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldende kunst

Europese kunst feiten

De term 'Europese Kunst' verwijst naar schilderijen, tekeningen, prints, beeldhouwwerken, foto's - en meer - gemaakt in Europa van de tijd van de Renaissance tot de 21e eeuw. Hoewel vroeger Europese objecten als 'kunst' staan in hedendaagse musea en galerijen, hadden de makers van pre-Renaissance objecten niet hetzelfde concept van kunst dat moderne samenlevingen hanteren. Middeleeuwse ambachtslieden maakten bijvoorbeeld icoontjes voor erediensten.

Tijdens en na de Renaissance ontwikkelde Europa ideeën over kunst die de waarde van objecten ondersteunden die uitsluitend voor esthetische doeleinden gemaakt waren; dat wil zeggen, objecten wiens functie is voor weergave en visuele genot in plaats van voor godsdienstige of utilitaire doeleinden.

Brunelleschi en Lineair Perspectief

Filippo Brunelleschi ontwikkelde lineair perspectief (soms wetenschappelijk perspectief genoemd). Een geometrische procedure voor het voorstellen van driedimensionale ruimte op een tweedimensionaal vlak, lineair perspectief hangt af van het feit dat objecten kleiner lijken wanneer ze ver weg zijn. Schilderijen en tekeningen in lineair perspectief hebben een verdwijnpunt geplaatst op de horizonlijn, en alle horizontale lijnen (genoemd 'orthogonals') convergeren in dat verdwijnpunt. Lijnen parallel aan het beeldvlak (genoemd 'transversals') blijven parallel, maar komen dichter bij elkaar naar het verdwijnpunt toe.

Hoewel eerdere artiesten experimenteerden met het voorstellen van driedimensionale ruimte in twee dimensies, leidde Brunelleschi's 'ontdekking' tot een systematische methode voor het projecteren van ruimte met wiskunde en meetkunde. In 1435 beschreef Leon Battista Alberti Brunelleschi's ontdekking in 'Over de Schilderkunst', het eerste Renaissance tractaat over het onderwerp. De combinatie van wetenschap en wiskunde met schilderen en tekenen ondersteunde argumenten dat schilders geen ambachtslieden maar filosofen waren. Dergelijke argumenten leidden tot een verandering in de status van de artiest die volwassen werd in de Hoog-Renaissance met Leonardo da Vinci, Michelangelo, Raphael, en Titian.

Neoclassicisme

'Classicism' verwijst naar latere kunst geïnnspireerd door oude Griekse en Romeinse esthetiek en geschiedenis. Hoewel Renaissance kunstenaars bekende classicisten waren, herleefde en herdefinieerde de opkomst van Neoclassicisme in mid-18e tot early 19e eeuw Europa het belang van klassieke kunst.

In 1764 publiceerde Johann Joachim Winckelmann 'De Geschiedenis van de Oude Kunst onder de Grieken', wat een nieuwe benadering van kunst bevatte in die Winckelmann de geschiedenis van Griekse kunst alsook van Griekse cultuur uiteenzette. Een van de meest gelezen boeken van zijn dag, beïnvloedde Winckelmanns tekst Europese artiesten. Met de vroege archeologische opgravingen bij Pompeji en Herculaneum, genoten Neoclassicistische artiesten een veel diepere kennis van klassieke kunst dan hun Renaissance voorgangers.

Jacques-Louis David's canonische schilderij 'De Eed van de Horatii' uit 1784, toont David's diepe kennis van de Romeinse cultuur die hij afbeeldde. David schilderde de drie Horatii broers zworend dat ze Rome tot aan de dood zullen verdedigen. David tillde dit verhaal uit een oude Romeinse tekst door Livy die de oorlogen tussen Rome en Alba in de 7e eeuw beschreef. David onderzocht 7e eeuwse Romeinse kleding en architectuur om nauwkeurig te blijven voor de historische periode.

Uitvinding van Fotografie

Louis-Jacques-Mandé Daguerre presenteerde de daguerreotype aan leden van de Franse Académie des Sciences op 7 januari 1839. Een daguerreotype is een metalen plaat voorbereid met lichtgevoelige chemicaliën. Wanneer geplaatst in een onverlichte doos met een kleine opening (een camera obscura), registreert de plaat de scène buiten de camera.

Daguerre legde het proces uit aan een gezamenlijke zitting van de Académie des Sciences en de Académie des Beaux-Arts in augustus van datzelfde jaar. Een ooggetuige schreef: 'Een van het publiek staggerde eruit, werd omringd met vragen en zei, als één met autoriteit, "bitumen en lavendelolie" ... toen de zitting eindigde en ik het echte geheim wist, rende ik jodium kopen en vloekte de ondergaande zon voor het uitstellen van mijn experimenten tot de morgen ... In een dag of zo werden camera's overal op publieke gebouwen gericht.'

De daguerreotype's populariteit om zijn ongekende naturalisme (nadruk op de uitstraling van de natuurlijke wereld), daalde later tot de meer efficiënte technologieën ontwikkeld door William Henry Fox Talbot. De daguerreotype registreert een scène één keer. Het is een negatief, waar licht en donkere waarden omgekeerd zijn. De hoge polis van het zilveren oppervlak reflecteert het negatief en maakt het geregistreerde beeld verschijnen met lichten en donkeren op hun juiste plekken.

Talbot's uitvinding van een negatief beeld waaruit de fotograaf meerdere positieven kon maken, bleek een goedkopere en snellere manier om foto's te maken.

Impressionisme

Fotografie's vermogen om snel en nauwkeurig de natuurlijke wereld vast te leggen, daagde schilders in de laatste helft van de 19e eeuw uit. Impressionistische schilders van de jaren 1870 en 1880 keerden zich af van naturalisme en gingen geïnteresseerd in de optische eigenschappen van kleur en licht.

De snelle en brede penseelstreken die Impressionistische schilderijen kenmerken, kwamen voort uit een nadruk op schilderen en plein air (een artistieke term voor buitenschildere). Met slechts een paar uur om een scène vast te leggen, concentreerden Impressionisten zoals Claude Monet zich op het vangen van licht en oppervlakte-effecten.

De term 'Impressionisme' komt van Monets 1872 schilderij 'Indruk - Zonsopgang', gesatiriseerd door de Franse criticus Louis LeRoy, die schreef: 'Indruk - ik was er zeker van. Ik vertelde mezelf net dat, aangezien ik onder de indruk was, er wel een indruk in moest zitten ... en wat vrijheid, wat gemak van handwerk! Behang in zijn embryonale staat is meer afgewerkt dan dat zeescap.' LeRoy stempelde per ongeluk de naam van de beweging, want Impressionistische schilders adopteerden de term als een grap.

Post-Impressionisme

'Post-impressionisme' definieert geen specifieke artistieke stijl, het is een parapluterterm voor de schilders die werkten na de Impressionistische beweging. Post-impressionistische artiesten zoals Van Gogh, Gauguin, Cézanne en Seurat schilderten allemaal in verschillende stijlen.

Gauguin begon als beursmakelaar, was getrouwd en had vijf kinderen. Na het bevrienden met Impressionistische schilder Camille Pissarro, wijde Gauguin zich aan de kunst en scheidde uiteindelijk van zijn gezin.

Gauguin had weinig succes tijdens zijn leven. Arm en gefrustreerd, vertrok Gauguin in 1891 naar Tahiti waar hij veel van zijn beroemdste werken maakte. Exotisch en gevuld met heldere en onnaturalistische kleuren, zijn schilderijen zijn hoogst individualistisch en dus moeilijk te interpreteren. Toch inspireerde zijn gebruik van symbolische kleur en exotische onderwerpen latere artiesten geïnteresseerd in de kunst van niet-Europese culturen, zoals Picasso.

Beeldende kunst

Related Categories