Dit spectrum varieert van het puur lineaire, zoals een inktekening, tot het puur malerische, zoals werk van Mark Rothko. Het eerstgenoemde wordt gekenmerkt door een scherpe afbakening tussen gebieden van het werk, met de nadruk op vorm en lijn. Het laatste bestaat uit kleur en massa, en kenmerkt vaak schaduw en geleidelijke overgang tussen velden.
Hoewel Wölfflin schreef lang voor het verschijnen van Abstract Expressionisme, wordt deze paring het meest effectief gedemonstreerd door die beweging. Abstract Expressionisme benadrukte vlak en platheid als een concessie aan de realiteit van het doek over de illusie van perspectief. Diepte, aan de andere kant, is een kenmerk van meer traditionele kunstvormen getypeerd door Renaissance schilderkunst, waarin de schilder streefde de platheid van het beeldvlak te overwinnen door een illusie van diepte en perspectief te creëren.
Meest toepasbaar op beeldhouwkunst, kunnen de concepten van gesloten en open vorm ook gebruikt worden in referentie tot de representaties in schilderkunst. Gesloten vorm is vertegenwoordigd in stilstand, in solide massa, en in een cohesieve, zichzelf refererende compositie, terwijl open vorm het tegenovergestelde is: roosterwerk, multi-directioneel, en betrokken met de omringende ruimte op een dynamische manier.
Wölfflin zag menigte uitgedrukt in Klassieke kunst, en in de kunst die er tijdens de Renaissance naar verwijst. Menigte wordt bereikt in de uitdrukking van onafhankelijke maar gecoördineerde elementen, terwijl eenheid uitgedrukt wordt in kunstwerken die toegewijd zijn aan een enkel motief dat het onafhankelijke bestaan van zijn delen overstijgt.
Hoewel deze termen in het Engels waardeoordelen impliceren (duidelijkheid is goed, onduidelijkheid is niet goed), bedoelde Wölfflin ze niet op deze manier. Duidelijkheid vertegenwoordigt een grondige uitdrukking van vorm, bijvoorbeeld door afwezigheid van schaduw of paradox, en onduidelijkheid vertegenwoordigt het tegenovergestelde: de inclusie van ambiguïteit door het gebruik van schaduw of andere complicerende apparatuur, waardoor een uitputtende perceptie van vorm voorkomt en het onderwerp zijn eigen voortzetting impliceert.