Het universums onverschilligheid tegenover individueel lijden.
Auden contrasteert het catastrofale (Icarus verdrinkend, Christus' kruisiging) met de alledaagse continuïteit van het leven – ploeger ploegend, schip varend. De Oude Meesters begrepen: lijden gebeurt “terwijl iemand anders eet of een raam opent of gewoon doelloos langs loopt.” Geen kosmische pauze, geen collectieve opschrik – alleen de stilte, onverzettelijke afkeer.