Amerikaanse popcultuur heeft een sterke invloed gehad op kunstpraktijk sinds de vroege twintigste eeuw. Zowel Europese kunstenaars, zoals Marcel Duchamp, als Amerikaanse kunstenaars, zoals Andy Warhol, het meest beroemd, hebben Amerikaanse popcultuur als inspiratie gebruikt.
De late twintigste eeuw, na het avontuur van Pop-art, en daarbuiten heeft een reeks benaderingen van popcultuur gezien. Met de ontwikkeling van nieuwe media en technologieën, zoals massaproductie en het wijdverspreide gebruik van computers en het internet, zijn kunstenaars steeds meer betrokken geraakt bij het weefsel van het alledaagse Amerikaanse leven.
Marcel Duchamp kwam in de midden jaren 10 naar New York City. Duchamp, als zijn Franse kunstenaarscollega's Francis Picabia en Fernand Léger, was gefascineerd door wat hij zag als de jonge en levendige Amerikaanse popcultuur. Tijdens de Eerste Wereldoorlog en daarna, zagen veel Europese kunstenaars Europese cultuur als te traditioneel, te stijf en vastgeklonken in oude conflicten. Tot dit punt zagen veel kunstenaars (Amerikaanse als wel Europese) de Amerikaanse kunstscène als provinciaal en ongesofisticeerd. Echter, Franse kunstenaars applauderen Amerikaanse technologieën en engineering, fabrieksgoederen en Amerikaanse pop-kunstvormen zoals jazz en comicstrips.
In 1917 stuurde Duchamp "Fountain" in naar de tentoonstelling van de Society of Independent Artists. "Fountain" was een pissoir dat Duchamp kocht bij J.L. Mott Iron Works, Inc., een pissoir dat Duchamp omgekeerd had en gesigneerd had met "R. Mutt 1917".
Hoewel Duchamp een bordlid was van de Society of Independent Artists, wist niemand in het bord dat Duchamp de daadwerkelijke kunstenaar van "Fountain" was. Hoewel de groepsuitstalling van de Society voorop stond open te zijn voor elke kunstenaar die het inschrijfgeld betaalde en niet meer dan twee werken inzond, wees het bord "Fountain" af, en Duchamp stapte onmiddellijk op, met de claim dat de Society niet zo progressief en modern was als ze beweerden te zijn.
"Fountain" wordt nu beschouwd als een van de grootste werken van de twintigste eeuw, omdat het radicaal veranderde wat kunstenaars, critici en kunsthistorici als "kunst" beschouwen. Duchamp nam een object gemaakt door een machine, een object dat hij vond, en noemde het "kunst". Hier is het kunstwerk in het idee van de kunstenaar eerder dan de vakmanschap van zijn hand.
Hoewel "Fountain" deels een radicale opmerking was over de definitie van kunst, was het pissoir ook Duchamp's meditatie op de Amerikaanse cultuur die hij zo boeiend vond. Een recente immigrant naar de Verenigde Staten, was Duchamp gefascineerd door Amerikaanse sanitair.
In Frankrijk op dat moment, plassen mannen in "pissoirs", lange graven in de grond zonder privacy-schermen. Voor Duchamp waren de schone lijnen van Amerikaanse pissoirs extreem modern. Bovendien verbeeldden ze wat Duchamp zag als Amerikaanse puritaniteit — Europeanen waren vrijer over plasen, seks en genitalia, terwijl Amerikanen deze als privé zagen.
Na de Tweede Wereldoorlog, in de jaren 50 en 60, ontplofte Pop-art in de Verenigde Staten en Engeland, in de werken van Richard Hamilton, Andy Warhol en Claes Oldenburg.
Hamilton en Warhol gebruikten de esthetiek van massaconsumptie en jeugdcultuur — beroemdheden, herhalende beelden, tijdschriften enz. — als kritiek op modernistische idealen van zuivere vorm en materialiteit. In tegenstelling tot hun Abstract Expressionistische voorgangers, insisteerden Pop-kunstenaars op een open en niet-oordelende benadering van culturele verschijnselen. Zoals Lawrence Alloway schreef:
"We voelden geen van de afkeer van hedendaagse cultuur standaard onder de meeste intellectuelen, maar aanvaardden het als feit, bespraken het in detail, en consumeerden het enthousiast... We veronderstelden een anthropologische definitie van cultuur waarin alle typen menselijke activiteit het onderwerp waren van esthetische oordeel en aandacht."
Sinds de midden jaren 90 hebben hedendaagse kunstenaars zich beziggehouden met de esthetiek en implicaties van wijdverspreid internetgebruik. Bijvoorbeeld, een aantal kunstenaars hebben "surf clubs" gestart, groepskunstenaarblogs waar kunstenaars het internet afstranden naar beelden en video, de data op een of andere manier wijzigen, en het materiaal dan opnieuw posten. Hier neemt de kunst niet alleen popcultuur en massamedia als bronmateriaal, maar toont die kunst in een massamedia-locatie.