Shakespeare gebruikte geen 'veel tweelingacteurs'. Slechts twee stukken hebben tweelingen als centrale plotdevices:
In Elizabethaans theater werden alle rollen gespeeld door mannen/jongens. Tweelingrollen vereisten casting van gelijkende acteurs of slimme inszenering (bijv. één acteur speelt beide met kostuumwissels, hoewel dit gelijktijdige optreden beperkt). Het 'tweeling'-trope dienst deed voor miskenning-comedie, niet een compagnie-wijde praktijk.