De uitdrukking stamt uit een 19e-eeuws Engels salonspel. Spelers zaten in een cirkel en gaven een speelgoedwezel door. Toen de muziek speelde, tilde de houder het op en riep "Pop goes the weasel!" probeerde het door te geven. De speler die het vasthield toen de muziek stopte, was geëlimineerd.
De zin nam het popgeluid van het speelgoed na. Het werd een veelgebruikte uitdrukking voor iets plotselings of onverwachts. Populair in Engeland en de VS.