Bridget Riley is een toonaangevende figuur in Op-art (optische kunst), niet pop-art. Haar werk creëert illusies van beweging, trilling en diepte door middel van nauwkeurige geometrische patronen—zwart-wit of kleur—die de waarneming van de kijker direct aanspreken.
Pop-art (Warhol, Lichtenstein, Oldenburg) haalt inspiratie uit populaire cultuur, reclame, massamedia—ironisch, referentieel, representatief. Riley's abstractie is perceptueel, niet referentieel. Ze onderzoekt hoe het oog en de hersenen visuele informatie verwerken; pop-art onderzoekt hoe cultuur beelden verwerkt.
Verschillende stromingen, verschillende revoluties. Riley's 1965 MoMA-tentoonstelling The Responsive Eye vestigde Op-art's legitimiteit.