In tegenstelling tot Westerse calligrafie – die primair gericht is op het verfraaien van handschrift voor decoratieve doeleinden – wordt Chinese calligrafie beschouwd als een van de meest significante uitdrukkingen van die cultuur, en zelfs als een pad tot spirituele ontwikkeling. Calligrafen komen uit de literati-klasse van dichters, schilders en geleerden; de tradities van calligrafie en schilderkunst zijn nauw verweven.
De meeste tekens in het Chinese schrift zijn ideogrammen of afbeeldingen van een concreet ding of idee. Een enkel teken kan een scala aan betekenissen en connotaties dragen. Alle tekens worden getekend volgens een vast patroon dat in de jeugd geleerd wordt. Streken moeten in een vaste volgorde en richting gemaakt worden, zonder variatie. Toch is Chinese calligrafie hoogst individualistisch in de emotionele uitdrukking van de calligraaf, met een aantal duidelijke stijlen – sommige zo abstract dat individuele tekens niet herkenbaar zijn.
Chinese calligrafie is nauw verbonden met Chinese schilderkunst. De gereedschappen zijn identiek en worden de "Vier Schatten van de Studie" genoemd: het penseel, de inkt, de inktsteentjes en het papier. Deze worden traditioneel met grote eerbied behandeld. Hoewel calligrafie overal in de Chinese samenleving voorkomt, werd het vaak geïntegreerd in schilderijen.
Symbolisme is centraal in Chinese kunst. In landschapschilderijen dragen alle elementen traditionele betekenissen. Een dennenboom symbooliseert lang leven. De combinatie van elementen creëert complexe symbolische betekenissen die alleen door voldoende gekende kenners van de klassieke Chinese esthetiek begrepen worden. Calligrafie draagt bij door commentaar te leveren in vorm van poëzie of een wel gekozen enkel teken.
Een klassieke Chinese schilder/calligraaf kon op een landschap reageren door een enkel teken in de marge te plaatsen, of een eigen gedicht of fragment van een klassieke dichter toe te voegen. Dit gaf de kijker een leidraad voor de bedoeling van het werk. Omdat calligrafie zo nauw verbonden was met verfijnde kunst en de elite van geleerden, was het prestige in China veel hoger dan in het Westen. Men geloofde dat het beoefenen van calligrafie een levensdiscipline was die het karakter kon verfijnen en volmaken.