Keramiek, gecreëerd door klei te verbranden tot een vaste structuur, is doorgaans decoratief, zoals vazen en beeldhouwwerk, of utilitair, zoals kopjes en kommen. Vroege pottenbakkerij uit de Neolithische periode in China was geschilderd of gesneden, terwijl geglazuurde pottenbakkerij in China vanaf ongeveer 1100 v.Chr. is gevonden. Keramische pottenbakkerij werd ontwikkeld tijdens de Han-dynastie van 206 v.Chr. tot 220 n.Chr. Decoratieve keramiek neemt traditionele of abstracte vormen aan, en hedendaagse keramiek wordt gecreëerd met behulp van afloopgieten en de tijdseer geverifieerde methoden van knijpen en rollen.
Veel keramische vazen en potten worden gecreëerd door een gipsmal te vullen met een kleimengsel genaamd slip. Naarmate het kleimengsel uithardt, scheidt het zich van de mal. Lijnen die in de klei door de mal achterblijven, worden na het drogen glad geschuurd. Het stuk wordt gebakken in een oven bij 1100 graden Celsius (2000°F). Het stuk is dan klaar om geglazuurd te worden en een tweede keer gebakken. Na afkoeling kan het verder gedecoreerd worden.
De knijpmethode om keramiek te maken begint met een vochtige kleicilinder. De kunstenaar duwt een duim in het ene uiteinde om de cilinder te openen en duwt daarna naar beneden en naar buiten om de opening te vergroten. Zodra de opening groot genoeg is, wordt een vuist naar binnen geduwd om de bodem te verdunnen. De buitenwanden worden ondersteund door de ene hand terwijl de andere hand de binnenkant indrukt tot het vat de gewenste grootte heeft.
Decoratieve hedendaagse keramische vazen worden snel gecreëerd met een platte strook vergelijkbaar met de rollenmethode. De klei wordt uitgerold tot een plak van ongeveer 3 mm dik en stroken van ongeveer 5 cm breed worden geknipt. Opvolgende stroken voegen hoogte toe aan het stuk. De vaas wordt getaperd door een strook aan de binnenkant van de vorige rol toe te voegen terwijl de kunstenaar werkt naar de top van de vaas. De naden worden gladgemaakt met een vochtige spons.
Traditionele keramiekkunstenaars werkten op kleine schaal, terwijl hedendaagse kunstenaars grote stukken produceren die sterke reacties van kijkers oproepen en zeer gewenst zijn door verzamelaars. De grootschalige werken van John Mason, Stephen De Staebler, Viola Frey en Peter Voulkos verwerpen de traditionele notie van keramiek als broos. Herhalende patronen zijn een gemeenschappelijk thema van hedendaagse abstracte decoratieve keramiek. Vorm boven functie en de emotionele waarde zijn cruciale elementen van abstracte decoratieve keramische kunst.