In de meerderheid van landen over de wereld is de handel in olifantivoor verboden. Helaas heeft dit de wilderij van de dieren niet gestopt en er zijn nog steeds items van ivoor beschikbaar die lang geleden gemaakt zijn. Sinds het verbod worden de meeste items die van ivoor gemaakt waren, nu van plastic gemaakt. De hoofredenen voor ivoors populariteit is dat het een goed materiaal is om mee te werken omdat het makkelijk te snijden is, weerstand biedt tegen breuk en een prettige gladde, afwitte afwerking achterlaat die bestand is tegen vlekken.
Veel beeldhouwwerken zijn beschikbaar in ivoor. De meerderheid van deze stammen uit Afrika en Azië en laten goden of afgoden zien. Naarmate rijken zich uitbreidden, deed ook het gebruik van ivoor. De oude Romeinen en Grieken gebruikten ook het materiaal. Vroege afbeeldingen van katholieke heiligen werden ook van ivoor gemaakt.
Een van de hoofdgebruiken van ivoor was het maken van kleine souvenirs. Doosjes, sieraden en haarspelden zijn allemaal op een gegeven moment van ivoor gemaakt. Doosjes zouden volledig van ivoor gemaakt zijn en normaal een gesneden motief op deksel hebben. Bij items als haarspelden, zou het ivoor ook gesneden zijn en slechts een enkel decoratief deel van het object uitmaken.
Omdat ivoor zo populair was, werd het gangbaar om furnieren, of dunne lagen, van ivoor op grote objecten aan te brengen. Grote dozen, kasten en andere items zouden van hout gemaakt worden en bedekt met een dunne laag olifantivoor om de indruk te wekken dat het volledig uit het begeerde materiaal gemaakt was. Pianotoetsen, wellicht het meest beroemde gebruik van ivoor, gebruikten ook deze methode.
Ivoor werd in alles gebruikt, wat de reden is waarom de olifantenbevolking zo verminderd is door de handel. Deurklinken, snookerballen en knopen zijn allemaal ervan gemaakt. Handtekeningstempels werden ook vaak van ivoor gemaakt omdat het materiaal makkelijk te snijden was en zijn vorm goed behield. Schaak- en damstenen zijn ook van ivoor gemaakt, hoewel kameelbot traditioneler is.