Flow blue is een porseleinglaasjetechniek, ook "flown blue" of "flowing blue" genoemd. Eerst gebruikt in Engeland rond 1825. Speciale glazuren met loxide vloeien bij oven temperaturen, wat de unieke karakteristiek van kleuren die lopen en vervagen geeft. Populairiteit piekte in de 1870s en vervaagde begin 20e eeuw.
Engelse pottenbakkers probeerden de fijne blauwen en heldere wit van Chinees porselein na te bootsen met andere klei en glazuur. Kobaltoxide gaf de diepe blauwen. In midden-18e eeuw maakte overdruktechniek hogere productie mogelijk dan handschilderen. Maar overdruk leverde zichtbare naden en fouten op.
De flow blue techniek wordt toegeschreven aan Josiah Wedgwood II in Staffordshire, Engeland (uitvinding of toeval). De vloeiende blauwe glazuur verborg fouten in overdruk, vormgeving en glazureren. Flow blue wordt bereikt door de hete oven te vullen met vluchtige chloridedampen.
Proces was moeilijk te controleren – sommige stukken vloeiden meer dan andere. Engelse pottenbakkers vonden markt voor deze "tweede keus" in Amerika, waar flow blue uitzonderlijk populair werd. Vraag was zo groot dat ze eerste-kwaliteit flow blue produceerden. De "gouden eeuw" (hoogste kwaliteit) duurde van de 1870s tot begin 20e eeuw.
Flow blue heeft een mysterieuze, hazige, romantische kwaliteit die doet denken aan het oude Oosten. Oorspronkelijk bedoeld om fouten in mindere porseleinen te verbergen, ontwikkelde het zich tot zelfstandige techniek met enorme populariteit. Populariteit daalde met goedkopere porseleinen begin 20e eeuw. Als antiek werd flow blue populair in de jaren '60 en is tot nu toe in grote vraag.
Vroeg flow blue nam Chinees porselein na: verre landschappen, floraal, exotische thema's. Later gedomineerd door Victoriaanse en Art Nouveau patronen. Later kleuren: groen, bruin.