De Azteekse gebouwen vertoonden enige overeenkomst met die gebouwd door de Mayan's. Niettemin waren de Azteken bekwaam ambachtslieden en bouwers. De Azteekse architectuur weerspiegelde deze vaardigheid en vakmanschap. Elke stad bestond uit een centraal plein met de burgerlijke en religieuze gebouwen eromheen. De gebouwen buiten het stadsbestand bestonden uit scholen, markten en huizen. De Azteken planden het stadscentrum op een geordende manier, terwijl ze de buitenwijken willekeurig bouwden.
Azteken bouwden hun gebouwen met hout. Vaak gebruikten ze dennen- of eikenhout voor de dragende balken van de gebouwen. Daarnaast gebruikten ze pleister, adobe en kalk. Gebouwen werden op versierd met obsidiaan, lose stenen en puin.
De Azteken waren zeer godsdienstig en oefenden menselijke offeranden uit om hun goden te voldoen. Ze offerden meer dan 20.000 mensen per jaar. Ze hadden speciale tempels voor dit ritueel, en de Grote Tempel van Tenochtitlan is zo een tempel. De verschillende steden concurreren met elkaar om betere tempels te bouwen; in plaats van oudere tempels te vernietigen, bouwden de Azteken erbovenop. Deze tempels leken op de piramides in Egypte. Echter, in plaats van een puntige top, hadden de tempels een platte top met twee celletjes voor de menselijke offeranden. Schedels en gesculpte stenen versierden het offerterrein. Zelfs kleine figuren die op draken leken versierden de tempels. Armere tempels gebruikten hout voor de muurs en riet voor het dak, terwijl rijke tempels stenen voor de daken gebruikten. De Azteken gebruikten gesneden stenenblokken om ingewikkelde geometrische ontwerpen te maken om de tempels te versieren. De muren waren versierd met sculpturen en muurschilderingen. Meestal hadden tempels twee kamers - één voor de priester en één als hoofdruimte om de afgod te huisvesten.
Het meest extravagante en grootste huis was ongetwijfeld het koninklijke paleis, dat bestond uit twee verdiepingen omringd door een enorme binnenplaats. Schilderijen, gouden panelen en relieven versierden de paleismuren. Kolommen op de begane grond ondersteunden het dak van de tweede verdieping, en de trappen waren van marmer. De kamers op de begane grond hadden verschillende functies. Deze verdieping bestond uit vier kamers: een voor het ontvangen van diplomaten, een voor het persoonlijk gebruik van de keizer, een voor het ontvangen van edelen en andere belangrijke personen van de stad en een die fungeerde als opslagruimte voor de geschenken en tributen aan de keizer.
Het huis van de gewone man bestond meestal uit een enkele kamer gemaakt van adobe stenen met een rieten dak. De kamer had aparte gebieden voor slapen, koken en het huisvesten van het familiealtaar. Het meubilair bestond uit rieten matten en lage tafels. De edelen woonden in grotere en meer uitgebaute huizen met meerdere kamers; de wet stelde de edelen toe een tweede verdieping te hebben. Veel huizen hadden een tweede aangrenzend gebouw, dat de stoombad of sauna huisvestte. De stoombad had een oven aan de buitenkant om de muren te verwarmen. Toen de Azteken een stoombad namen, vochtten ze de muren, waardoor de stoom in de bad opstijg.
Alle steden hadden speciale schrijnen gewijd aan de diverse Azteekse goden. Elke schrijn had zijn eigen doel. Bijvoorbeeld, één schrijn was voor offergaven terwijl de andere de zonnegod en de edele ridders vereerde.