Eenmaal beschouwd als puur reclame, wordt neonverlichting nu zowel als promotie als kunst beschouwd. Neon kwam voort als het verlichtingsmedium van keuze tijdens de jaren 30 tot de jaren 50, toen productiebedrijven signalering produceerden voor bedrijven van alle maten. Met de introductie van kunststof, daalde glas in populariteit door de kosten van handmatig buigen van glas en vullen met gas en ook door de verhoogde kans op schade voor buitensignalen blootgesteld aan de elementen. Vandaag de dag is neonverlichting te zien in winkelramen, gebruikt om bars en restaurants te adverteren, en nog steeds in gebruik als exterieure reclame. Kunststofsignalering kan nu geproduceerd worden om eruit te zien als neon.
Neon, van het Griekse woord betekenis "nieuw", is een term gebruikt om verlichting te beschrijven gemaakt van afgedichte glazen buizen gevuld met diverse gassen (inclusief neon) die lijken te gloeien wanneer ze door elektrische stroom geëxciteerd worden. Duitse wetenschapper Heinrich Geissler bouwde en demonstreerde afgedichte gasbuizen met elektrische aansluitingen aan elk uiteinde tijdens de mid-1800s. Britse wetenschappers Sir William Ramsay en Morris Travers isoleerden en identificeerden de elementen uit vloeibare lucht, noemden een element "neon". Pas in 1910 bouwde George Claude, een Franse ingenieur, uitvinder en scheikundige, een glazen buislamp die geproduceerd werd met een economisch haalbaar proces.
Het nieuwe bedrijf Claude Neon was ervan overtuigd dat lampen commercieel voor reclame verkocht konden worden. Claude markeerde zijn product in de Verenigde Staten en verkocht een van de eerste tekens aan de Packard-autodealership in Los Angeles, Californië, in 1923. De verkoop was extreem traag omdat veel landelijke steden nog niet geëlectrificeerd waren.
De jaren 30 tot de jaren 50 waren de hoogtepunt van neonontwerp en -installatie. Uitgebreid geblazen glas werd gevuld met neon, wat neonverlichting verplaatste van simpele reclame tot oogvangende displays. Buurtbars hadden neonreclames die de biertoonsoorten adverteerden, courtoisie van de bierbedrijven. Motels, drive-ins, bioscopen, warenhuizen en supermarkten toonden neon-displays, velen met bewegende componenten die het teken lieten verschillende secties oplichten en de schijn van beweving gaven. Artkraft Strauss, het resultaat van een fusie van tekenaars Benjamin Strauss en de Artkraft Company, was een grote speler in het leveren van signalering aan grote steden. De producten omvatten veel van de historische tekens die in Times Square getoond werden van de jaren 30 tot de grote renovatie in de jaren 90, inclusief de oorspronkelijke Nieuwjaars-midnachtbal-display.
Het avontuur van polymere productie, stijgingen in de prijs van elektriciteit, migratie weg van de centrale steden naar de voorsteden en de daling in het aantal glasbuigers droegen allemaal bij aan een daling in het gebruik van neonsignalering. Gebroken glazen buizen en verlies van gas gaven neon een image geassocieerd met verlaten binnensteden en lege winkelfronten als de stadscentra in moeilijkheden kwamen. In de jaren 80 begon dit beeld te verbeteren met de herontwikkeling van Miami en de restauratie van vintage tekens als onderdeel van dit proces. Times Square-restauratie bracht neon ook terug in de mode.
Neon bereikte kunststatus toen het Museum of Neon Art opende in Los Angeles, Californië in de jaren 80. Las Vegas, Nevada, thuis van grote-schaalse neontekens vandaag de dag, herbergt een ander neonmuseum dat tekens redt die weggegooid worden tijdens casino- en hotelrenovaties en bestemd zijn voor de stedelijke stortplaatsen. De Nevada-museumdisplay bevat herstelde tekens en een enorme exterieure opslagruimte waar vintage tekens gestapeld zijn voor toekomstige renovatie en display. Een indicatie van neon's status werd gezien op een veiling in 2006, waar archivetekens van Artcraft Strauss voor meer dan $100.000 elk verkocht werden.