Rogier van der Weyden (ca.1399–1464) onderscheidde zich in de Vroege Nederlandsche Renaissance door:
Figuren tonen rauwe droefenis, angst en vroomheid (bijv. Kruisafname), gaande verder dan de gereserveerde elegantie van tijdgenoten als Jan van Eyck.
Hyperrealistische weergave van texturen – tranen, pels, brokaat, reflecties – bereikt via gelaagde olieglazures.
Rijke, symbolische palet (dieprode, blauwen, gouden); clair-obscur modelleert volume en focus emotie.
Werken fungeren als hulpmiddelen tot meditatie; de kijker wordt uitgenodigd mee te empathiseren met heilige lijding.
Zijn invloed vormde Memling, Christus, en latere Noordelijke Maniërisme.