1. Nadruk op harmonie en gratie: Terwijl Michelangelo bekend stond om zijn dramatische en krachtige figuren, en Leonardo da Vinci om zijn wetenschappelijke en intellectuele benadering, legde Raphael de nadruk op harmonie, evenwicht en gratie in zijn composities. Zijn figuren worden doorgaans op een serene en geïdealiseerde manier weergegeven, met de nadruk op schoonheid en elegantie.
2. Gebruik van kleur en licht: Raphael beheerste het gebruik van kleur en licht , waardoor een helder en levendig palet ontstond dat contrasteerde met de donkere tinten waar andere kunstenaars de voorkeur aan gaven. Deze aanpak gaf zijn schilderijen een gevoel van warmte en optimisme, wat vaak het gevoel van schoonheid en rust versterkte.
3. Afbeelding van ideale schoonheid: Terwijl andere kunstenaars figuren vaak op realistische wijze portretteerden, stond Raphael bekend om zijn geïdealiseerde schoonheid , vooral in zijn afbeeldingen van de Maagd Maria. Zijn figuren werden vaak minutieus weergegeven met onberispelijke gelaatstrekken en sierlijke poses, wat een harmonieuze en evenwichtige visie op menselijke perfectie weerspiegelde.
Het is belangrijk op te merken dat deze verschillen niet bedoeld zijn om te suggereren dat Raphael 'beter' was dan andere artiesten, maar eerder zijn unieke artistieke stem en bijdragen benadrukten. Alle drie de kunstenaars waren baanbrekende meesters van hun tijd en brachten elk hun eigen specifieke stijl en visie naar de kunstwereld.