Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Moderne kunst

Wat is impressionistiese kunst?

Impressionisme: licht, kleur en het verraad van traditie

Eind 19e eeuw: jonge Franse kunstenaars (Monet, Renoir) experimenteerden met technieken/kleuren die de traditionele kunstwereld schokten. Hoewel Impressionisme nooit uit Frankrijk uitklom, beïnvloedde het de kunstwereld decennialang. Impressionisten inspireerden opvolgers tot werk dat hun eigen wereldbeeld weerspiegelde, niet stijve tradities.

Stromingen en kenmerken

Impressionisme

Losse vereniging Franse kunstenaars, gezamenlijk tentoonstellen vanaf mid-1870s: Monet, Renoir, Degas, Manet. Naam afgeleid van Monets 'Impression, Sunrise' – kriticus Louis Leroy bestempelde het als schets/impressie, niet af werk. Nadruk op lichtinvloed op onderwerp. Levendige schilderijen met zuivere, ongemengde kleuren, korte penseelstreken. Onderwerpen: modern leven – burgertijd, stadsgezichten, café-scènes, werkers, zangers, theater, dans, concerten.

Post-Impressionisme

Generatie Europese kunstenaars vanaf jaren '80: Van Gogh, Gauguin, Cézanne, Seurat. Verschillende stijlen, gedeelde doelen. In tegenstelling tot Impressionisten (visuele indruk plaats/gebeurtenis), drukten Post-Impressionisten emoties en symbolische thema's uit door definitieve vormen en vereenvoudigde kleuren. Bekende werken: Van Gogh 'Zelfportret met strohoed', Gauguin 'Twee Tahitiaanse vrouwen', Seurat 'Circus Sideshow'.

Neo-Impressionisme

Franse schilders Seurat, Signac, Pissarro (jaren '80). Meer wetenschappelijke/rationele kleur/lichtbenadering dan Impressionisten. Gebaseerd op divisionisme: kleureffecten via pointillisme. Kunstenaar zet kleine pure kleurpuntjes op doek – op juiste afstand lijken kleuren levendiger dan fysiek gemengde kleuren. Korte beweging, grote invloed op late 19e/early 20e eeuw kunstenaars: Van Gogh, Gauguin, Matisse.

Abstract Impressionisme

Nederlands-Amerikaanse schilder Willem de Kooning (jaren '50): term voor schilderijen die Impressionistische technieken (Monet) gebruiken, maar geen specifieke scène voorstellen. 1956: criticus Louis Finkelstein voor Philip Guston. 1958: Brits curator/criticus Lawrence Alloway voor tentoonstelling met Nicolas de Staël, Patrick Heron, Sam Francis, Bernard en Harold Cohen.

Moderne kunst

Related Categories