De surrealistische beweging als filosofie ontstond uit de turbulente veranderingen die Europa ervoerde toen het herstelde van de verwoesting van de Eerste Wereldoorlog in de jaren '20. Surrealisten gebruikten onverwachte combinaties en non-sequiturs om filosofische ideeën uit te drukken en integreerden Freudiaanse ideeën van het onderbewuste zwaar in hun werk. Surrealisme beïnvloedde kunstenaars en denkers in veel media, inclusief schilderkunst, film, literatuur en muziek.
Surrealistische schilders zijn onder de belangrijkste kunstenaars van de 20e eeuw, beïnvloedend veel latere kunstenaars en latere bewegingen zoals Abstract Expressionisme en conceptuele kunst. Misschien de beroemdste surrealistische schilder is Salvador Dalí, wiens droomgeïnspireerde schilderijen veel gejuxtaponeerde en onverwachte items bevatten zoals smeltende klokken en reusachtige drijvende rozen. René Magritte's 'The Treachery of Images' bevat een schilderij van een pijp alsook een zin in het Frans die stelt 'dit is geen pijp', de kijker aanmoedigend het verschil tussen beelden en realiteit te realiseren.
Surrealisten vonden ook een medium voor expressie in het groeiende veld van film. Veel filmcritici beschouwen Luis Buñuel, die samenwerkte met Salvador Dalí tijdens het creëren van veel surrealistische klassiekers, als een van de meest invloedrijke regisseurs aller tijden. Zijn films, waaronder 'Un Chien Andalou' en 'L'Age d'Or', combineerden soms extreem verstorende beelden met maatschappijkritiek. Andere regisseurs die experimenteerden met surrealisme in hun films zijn Man Ray en Germaine Dulac.
Surrealisten zoals Antonin Artaud en Federico García Lorca gingen de combinatie van surrealistische ideeën met theater aan. Artaud theorizeerde een nieuwe vorm van performance genaamd het theater van de wreedheid, waarin emoties en ideeën fysiek worden uitgedrukt in plaats van door taal. Veel van Federico's toneelstukken, zoals 'When Five Years Pass' en 'The Public', vertonen surrealistische elementen in hun manifestatie van de onderbewuste gedachten van de personages.
Veel avant-garde componisten van de vroege 20e eeuw experimenteerden met surrealistische ideeën in hun werk. Deze componisten, zoals Erik Satie, die muziek schreef voor surrealistische films, en George Antheil, die vaak samenwerkde met surrealisten zoals Man Ray, integreerden het surrealistische idee van het combineren van onverwachte juxtaposities in hun muziek. Hedendaagse muzikanten hebben ook invloed getrokken van surrealisten, zoals de Pixies, die bewust surrealistische ideeën in hun muziek incorporeerden; in het bijzonder nummers als 'Debaser' die expliciet naar surrealistische werken verwijzen.