Vaak beschouwd als een van de voorste leiders van de collagestroming in 20e-eeuwse kunst, werkte Kurt Schwitters in meerdere genres, waaronder dada, constructivisme en grafisch ontwerp. Hij was ook een vruchtbare schrijver van klankpoëzie, een beeldhouwer en een typograaf. Hij werd in Hannover, Duitsland, geboren op 20 juni 1887. Hij overleed op 8 januari 1948.
Schwitters gebruikte afvalstoffen om veel van zijn collages te creëren. Hij werd voor het eerst getoond in de Sturm Galerie in Berlijn in 1918. Dit vroege werk werd zwaar beïnvloed door dat van zijn mentor, Hans Arp. Een van Schwitters' bekendste collages uit deze periode was zijn "Merz Picture". Na deze tentoonstelling begon hij al zijn collages te noemen in de stijl van Merz.
Schwitters wordt vaak gezien als een meester van kleur en balans. Hij gebruikte voornamelijk primaire kleuren. Hij liet graag complementaire warme kleuren en neutrale tinten zien. Zijn schilderij uit 1925 "Untitled (Oval Construction)" toonde een ovaal met zwarte, blauwe en grijze secties. Binnen deze ovaal waren twee cirkels, een rood en de andere zwart.
Schwitters werd vaak beschouwd als een minimalist. Meeste van zijn werken bevatten heel subtiele veranderingen of vormen die gecombineerd een beknopt idee vormden. Een van zijn beroemdste minimalistische schilderijen is de compositie uit 1921 "Coloured Squares". Hoewel dit vaak als quasi-minimalistisch beschouwd wordt (een techniek waarin Schwitters goed thuis was), begon hij in 1924 te experimenteren met meer detail en uitgebreidere inhoud.
Schwitters begon in 1924 met werk aan zijn beroemde structuur, "The Merzbau". Hij gebruikte technieken zoals scherpe en contrasterende hoeken om acht kamers van zijn huis in een kunstwerk te transformeren. Hij noemde het voltooide huis "Cathedral of Erotic Misery" na voltooiing in 1933. Veel ervan was ontworpen om schokkend en gedachtewekkend te zijn, met zijn vreemde pieken en onduidelijke muurgrenzen.
Een van Schwitters' beroemdste klankgedichten is de "Ursonate", gepubliceerd in 1932. Hij liet het gebruik van algemeen herkende woorden varen ten gunste van eenvoudige lettergrepen en keelklanken. Om die reden was klankpoëzie, zoals de composities van Schwitters, volledig bedoeld als een performancekunst in plaats van een literair werk. Schwitters was een vast lid van de Duitse dadaïsten, en hun neiging tot klankpoëzie beïnvloedde waarschijnlijk deze periode van zijn artistieke carrière.