De bron van door de mens gemaakt glas is onbekend, maar we weten dat glaskunst teruggaat tot ongeveer 3.500 jaar geleden. Vandaag de dag gebruiken glasblazers over de hele wereld nog steeds sommige van dezelfde gereedschappen en technieken die eeuwen geleden zijn ontwikkeld.
De Egyptenaren worden gekrediteerd met het vestigen van de glasfabriekindustrie. In 1607 brachten de eerste kolonisten van Jamestown de traditie van glasblazen naar de Nieuwe Wereld.
Moderen geblazen glas wordt gebruikt voor functionele en artistieke doeleinden en is vaak te vinden in musea, galerieën en huizen versierend. Populaire vormen omvatten vaten, pokalen, kommen en kandelaars.
Een Mesopotamische begraafplaats, gedateerd rond 2450 v.Chr., onthulde enkele van de eerste ontdekkingen van kunstglas. Tussen 300 v.Chr. en 20 v.Chr. werd de blaaspijp uitgevonden en werd de belangrijkste uitvinding in het glasblazen. In 1962 creëerde Harvey K. Littleton een oven die glas in kleinere studios kon smelten, wat de groei van kunstglasstudios wereldwijd ontbrande.
De Romeinse historicus Plinius geloofde dat Feniciënsche zeelui per ongeluk glas ontdekten toen ze blokken natron gebruikten om hun kookpotten te houden en het vuur mengde met het zand. Een populairere theorie is dat een pottenbakker glas ontdekte omdat keramiek de oudste kunstvorm is die vuur gebruikt.
Voor de christelijke era was glas zo moeilijk en duur om te maken dat het gelijkwaardig was in waarde aan natuurlijke edelstenen.
In de 16e eeuw beschermden de Venezianen hun fijne glasblazerijgeheimen doorzetten. Glasblazers die probeerden Venetië te verlaten met hun vaardigheden, riskeren een zware boete en, op een tijd, zelfs de doodstraf.