Hildegard van Bingen's "Kyrie" (ca. 1150) staat als een stralend voorbeeld van monofone plainsang, vaak aangeduid als Gregorianaans gezang. Dit stuk belichaamt de essentie van vroege middeleeuwse sacrale muziek: een enkele, onbegeleide melodische lijn die het gewicht van het gebed draagt zonder de versiering van harmonie of polyfonie.
Dit werk vertoont de vroege middeleeuwse sacrale textuur—zuivere melodie als gebed, onversierd door de polyfonische ontwikkelingen die later uit de Notre Dame School zouden ontstaan. Hildegards gezang nodigt luisteraars uit tot een contemplatieve ruimte waar melodie en tekst één worden.