De Midden-Barok periode (ruwweg 1630–1680) werd gedefinieerd door een dramatische toename in uitgebreide ornamentatie. Deze esthetiek manifesteerde zich in architectuur, beeldhouwkunst, en decoratieve kunsten door hoogversierde snijwerk, ingewikkeld krulwerk, en weelderige vergulding (goudblad) detaillering. De stijl benadrukte beweging, contrast, en zintuiglijke rijkdom, als brug tussen de vroege Barok's terughoudendheid en de Hoge Barok's uitbundigheid.