De kunst in de jaren 20 en 30 was moedig en verstrekkend. Camera's werden steeds populairder en beter verkrijgbaar, waardoor kunstenaars niet langer genoodzaakt waren om een accuraat beeld van de wereld vast te leggen. Velen wierpen de traditionele, strikt realistische benadering van kunst overboord en omarmden vormgeving die vreemd of futuristisch leek.
De dada-beweging, die duurde van het einde van de Eerste Wereldoorlog tot 1922, was een voorloper van het surrealisme. Surrealistische kunst ontstond rond 1920 en werd beïnvloed door de psychologische theorieën van Sigmund Freud en Carl Jung. Het voegde het bewuste en onbewuste samen, vaak in dromerige scènes of door objecten op onlogische plekken te plaatsen. Bekende surrealisten zijn Salvador Dalí, Man Ray en René Magritte.
Magisch realisme ontstond rond 1919 en voerde door de jaren 20 en 30. Het was een reactie op abstracte stijlen als kubisme en expressionisme. Magisch realistische kunstenaars focusten op realistische onderwerpen, maar gebruikten technieken om het werk ongewone, fantastische of dromerige kwaliteiten te geven. Kenmerkend zijn dun, glad aangebrachte verf, scherpe focus en het dichtbij elkaar plaatsen van voorgrond- en achtergrondobjecten, wat de perspectief vervormt.
Art Deco was een stijl van visuele kunst, ontwerp en architectuur, populair tussen 1920 en 1940. Kenmerken zijn lineaire symmetrie, elegantie en moderniteit. Na de Amerikaanse beurskrach van 1929 werd de Amerikaanse Art Deco nog meer gestroomlijnd en futuristisch, met name in de architectuur. In de late jaren 20 en vroege jaren 30 ontstonden iconische wolkenkrabbers als het Chrysler Building in New York.
De Stijl, letterlijk 'de stijl', werd in 1917 in Nederland opgericht en liep door de jaren 20 tot in de vroege jaren 30. Ook bekend als neo-plasticisme. Stichters waren Piet Mondriaan en Theo van Doesburg. Het was een abstracte, moderne kunststijl gekenmerkt door uitsluitend horizontale en verticale lijnen, en een palet van primaire kleuren, zwart en wit.