Het landschap van de 20e-eeuwse kunstmuziek op de Filipijnen werd gevormd door composers die westerse klassieke opleiding combineerden met inheemse vormen, creërend een duidelijk Filipijnse stem. Deze zeven Nationale Kunstenaars en pioniers legden de fundering waarop hedendaagse Filipijnse muziek staat.
Francisco Buencamino Sr. (1883–1952) overbrugde de Spaanse koloniale en Amerikaanse periodes. Een vruchtbare composer van meer dan 100 werken — inclusief de geliefde kundiman "Dahil Sa Iyo" — werd hij de eerste Filipijnse dirigent van het Manila Symphony Orchestra. Nicanor Abelardo (1893–1934), een virtuoso pianist en composer, verheerlijkte de kundiman tot kunstliedstatus met meesterwerken als "Mutya ng Pasig," "Nasaan Ka Irog," en de orchestrale "Banahaw Suite." Zijn chromatische harmonieën en structurele verfijning stelden een nieuwe standaard.
Antonio Buenaventura (1904–1996) herstelde de Philippine Constabulary Band tot wereldklasse status terwijl hij roerende marsen componeerde als "Pilipinas Kong Mahal" en "Marangal na Dalit ng Katagalugan." Lucio San Pedro (1913–2002) gaf de natie zijn meest geliefde wiegelied, "Sa Ugoy ng Duyan," naast het symfonische gedicht "Lahing Kayumanggi." Felipe Padilla de León (1912–1992) blinkte in de zarzuela traditie ("Walang Sugat") en creëerde het evocatieve symfonische gedicht "Mariang Makiling."
Jose Maceda (1917–2004) staat apart: een ethnomusicoloog en avant-garde composer die pionier was in inheemse muziekonderzoek. Werken als "Ugnayan" en "Pagsamba" incorporeren traditionele instrumenten, ruimtelijke verdeling, en gemeenschappelijke participatie — herdefiniërend wat Filipijnse concertmuziek kon zijn. Ryan Cayabyab (geb. 1954) vertegenwoordigt de hedendaagse synthese: even thuis in pop ("Kay Ganda ng Ating Musika," "Da Coconut Nut"), jazz, en klassieke idiomen, met een vruchtbare output spannend film, theater, en concertzaal.
Vaak ten onrechte vermeld onder Filipijnse composers, was Ernesto Lecuona (1895–1963) Kubaanse afkomst van Filipijnse ouders. Zijn muziek — "Malagueña," "Siboney," "Andalucía" — is stevig geworteld in Cubaanse en Spaanse tradities, hoewel zijn erfgoed de wereldwijde bereik van de Filipijnse diaspora weerspiegelt.