Clair de Lune ("Maanschijn") is de derde en beroemdste beweging van Claude Debussy's Suite bergamasque voor solopiano. Gecomponeerd in 1890 (toen Debussy 28 was) en gepubliceerd in 1905, staat het stuk als een quintessentieel werk van de Impressionistische era in muziek.
Naar analogie met de visuele kunst van Monet, Renoir, en Pissarro, stelde muzikaal impressionisme sfeer, kleur, en suggestie boven formele structuur en expliciet narratief. Debussy verwarf traditionele Duitse ontwikkelingslogica ten faveure van:
Clair de Lune ontvouwt zich in een trage 9/8-maat (samengestelde driekwart), zijn iconische openingsmotief—een dalende derde gevolgd door een stijgende arpeggio—roept maanlicht op dat op water krult. Het middenstuk (Poco mosso) introduceert een meer geanimeerd, dansachtig karakter voordat de serene terugkeer van het hoofdtema. Het stuk eindigt met een delicatie, onopgeloste cadens, vervaagd als een herinnering.
Meer dan een eeuw later blijft Clair de Lune een van de meest herkennde en geliefde klassieke stukken, uitgebeeld in talloze films (Ocean's Eleven, Atonement, Twilight), reclames, en als een initiatieritueel voor pianisten wereldwijd. Het belichaamt Debussy's revolutionaire benadering: muziek als een vloeibare sensorische indruk, vastgelegd in klank.