Schaduw en toon zijn de yin en yang van representatief tekenen. Een beschrijft overgang; de ander beschrijft toestand. Samen overtuigen ze het oog dat een vlak oppervlak volume, gewicht, en licht heeft.
Schaduw is de graduele overgang van licht naar donker over een oppervlak. Het kaart hoe licht om driedimensionale objecten heen vouwt:
Technieken: schrafferen, kruisschrafferen, stippen, estomperen, scumbling. Elk bouwt waardegradiënten anders op.
Toon (of waarde) is de relatieve helderheid of duisternis van een specifiek gebied, onafhankelijk van buren. Een witte kubus in schaduw heeft een donkerdere toon dan een zwarte kubus in zonlicht. Toon creëert:
Schaduw gebruikt toon. Je kunt een bol niet renderen zonder tonen toe te kennen aan hooglicht, halftone, kernschaduw, en gereflecteerd licht. Omgekeerd, een toonkaart zonder schaduwlogica ziet eruit als een geposteriseerde foto—plat, niet volumetrisch.
Groot tekenen is niet lijn—het is de orchestratie van licht en donker. Schaduw schrijft de melodie; toon zet de toonladder.