Art Nouveau, betekenis "Nieuwe Kunst" in het Frans, wordt gedefinieerd als een ontwerpstijl van de late 19e eeuw en vroege 20e eeuw gekenmerkt met name door slingerende lijnen en natuurlijke vormen. Art Nouveau kan gevonden worden in het ontwerp, de stijl of architectuur van gebouwen, evenals in schilderijen, sculpturen, pottenbakkerij en veel andere kunstvormen. Ernest Chaplet, Auguste Delaherche, Émile Decoeur en Adrien Dalpayrat verbeelden Franse Art Nouveau keramische kunstenaars.
Adrien Dalpayrat verhuisde in 1899 naar Parijs en begon een carrière in stenenware. Dalpayrat was bekend om osbloed flambé keramiek. De term "Dalpayrat rood" werd gecreërd om zijn kenmerkende glazuur te beschrijven. Hij debuutte met deze glazuur in 1892 in Galerie Georges Petit in Parijs. Hij gebruikte de naakte vrouwelijke vorm frequent, net als zijn tijdgenoten. Echter, anders dan anderen, gebruikte Dalpayrat vaak de vorm van een half gegeten dierenhart. Naast standbeelden en sculpturen, creëerde hij ook vazen en andere vaten.
In 1890 werkte Émile Decoeur als leerling bij Edmond Lachenal toen hij zijn carrière in keramiek begon. In 1902 tentoonstelde Decoeur onder zijn eigen naam, hoewel hij geen formele kunstopleiding had, naast zijn leerlingchap bij Lachenal. Decoeur wordt erkend als een van de meesters van de Franse keramische revolutie. Zijn werk toont gebruik van rijke flambé glazuurs en diepe, intense kleuren. Later in zijn carrière bewoog Decoeur weg van de Art Nouveau stijl.
Na 30 jaar werken in grote keramische bedrijven, werd Ernest Chaplet Frankrijks top studiopottenbakker. Chaplet opende een atelier waar hij eenvoudige stenenware produceerde gedecoreerd met Japanse geïnspireerde beelden. Chaplet werd bekend om zijn sang de boeuf glazuur, waarvoor hij een gouden medaille won op de Parijs Wereldtentoonstelling in 1889. De sang de boeuf, wat bloed van koe betekent, kleur glazuur was zeer geprezen. Chaplet gebruikte deze glazuur op porselein en stenenware gedurende zijn carrière.
In 1887 opende Auguste Delaherche een atelier in Parijs en begon te werken als onafhankelijke pottenbakker na jaren werken in industriële kunstbedrijven. Delaherche was bekend om te werken in een solitaire omgeving. Eenvoudige, robuuste vormen geïspireerd door Oosters, Grieks of landelijk aardewerk maakten het gros van Delaherche's werken uit. Hij had doorgaans de voorkeur voor glazuurs in aardetinten. Na 1910 werkte Delaherche primair in porselein.