Klassieke Griekse architectuur zag het gebruik van kolommen als belangrijke draagende en decoratieve elementen in veel gebouwen en monumenten. Verschillende vormen van de kolom werden in verschillende periodes van de oude Griekse beschaving gebruikt, met enkele ontwikkelingsoverlappingen. Elk kolomtype heeft zijn eigen set aan kenmerkende eigenschappen, maar allemaal delen ze een gemeenschappelijke drie-delen ontwerp en architectonische doelstelling.
Griekse kolommen zijn lastdraagende structurele elementen essentieel voor de Griekse architectonische stijl. Ze zijn ook symbolische artistieke statements die verwijzen naar de Griekse overtuiging dat het individu significant is. Oude Griekse kolommen van alle drie de ontwerpen zijn bedoeld om de menselijke vorm na te bootsen. Proportionele formules werden gebruikt om deze kolommen te bouwen, die ruwweg overeenkomen met die van het menselijk lichaam. De verhoudingen van Dorische kolommen weerspiegelen het oude Griekse ideaal van de mannelijke vorm. De verhoudingen van Ionische kolommen lijken meer op de ideale vrouwelijke vorm. Corinthische kolommen zijn een mengeling van de twee, en zijn meer ontworpen als verwijzing naar de natuur als geheel, zoals afgebeeld door hun bladbedekte kapittelen, dan naar de menselijke vorm.
Dorisch kolomontwerp dateert uit de Archaïsche periode van de oude Griekse geschiedenis. De kolommen verschenen voor het eerst in de Griekse architectuur tijdens de zevende eeuw v.Chr. en bereikten hun zenit met de bouw van de Parthenon 200 jaar later. Kenmerken van de Dorische kolom zijn de 20 gelijkvormige en ondiepe kanalen die de lengte van een getapte kolomstam lopen, een eenvoudig twee-delen kapittel, en het ontbreken van een basis. Een schijfachtig overgangsstuk zit tussen de gefluteerde stam en de afgeronde echinus erboven. Het allerbovenste deel van het kapittel, of abacus, is gevormd als een plat vierkant waarop het gewicht van het gebouw rust. De hoogte-breedte verhouding voor Dorisch kolomontwerp is gebaseerd op een 5,5- of 6-tot-1 formule.
Ionisch kolomontwerp ontstond ook tijdens de Archaïsche periode van de oude Griekse beschaving, en werd meegenomen in de Klassieke periode. De vorm oorsprong in de Griekse eilanden en werd in de vierde eeuw v.Chr. als architectonisch ontwerp aangenomen. Ionische kolommen neigen ertoe hoger te zijn dan Dorische, en zijn herkenbaar aan hun ringvormige twee-delen basissen, de 24 of meer diepe kanalen die de stam decoreren, en de volutenkapittelen. Ionische kolommen zijn minder getapt en gelijkmatiger smal dan Dorische, en de verhouding van hoogte tot breedte is gebaseerd op een formule die varieert van 7- of 8-tot-1.
Corinthisch kolomontwerp kwam naar voren tijdens de Late Klassieke periode van de oude Griekse geschiedenis. Corinthische kolommen begonnen vroeg in de vierde eeuw v.Chr. als interieurdecoratie-elementen te verschijnen. Ze werden snel de meest gebruikte vorm in Griekse gebouwen, zowel binnen als buiten. Corinthische kolommen zijn herkenbaar aan hun hoogte, slanke vorm, en ornamentele kapittel en basis. De typische verhouding van hoogte tot breedte voor Corinthische kolommen is een 10-tot-1 formule, wat resulteert in een elegant dunne structuur. Corinthische kapittelen lijken uit de top van de kolomstam te groeien met bladeren en gekrulde voluten die leiden tot een plat gewichtssteuntje.