Gegoten brons is het meest gebruikte metaal voor metaalbeelden. Brons is een legering van koper en een ander element (meestal tin, soms fosfor of aluminium) en is een hard metaal. Brons speelde een belangrijke rol bij oude culturen – vandaar de Brontijd, een term voor een periode waarin brons het meest geavanceerde metaalbewerkingsmateriaal was.
Brons staat doorgaans als vroeg materiaal in de ontwikkeling van oude culturen. Toen culturen ijzer leerden smelten, stopten ze vaak wijdverspreide bronsproductie, ondanks dat brons meestal harder is dan ijzer. Brons werd nog steeds gebruikt, maar ijzer was makkelijker te vinden en voldoende sterk. Ijzer leidde ook tot staal, dat sterker is dan brons en een scherpere snijde behoudt.
Oude culturen over de hele wereld ontwikkelden bronsgiettechnieken, waaronder in India, Afrika, Zuid-Amerika, China en Griekenland. Het verloren was gietproces (cire perdue) was eeuwenlang de meest gangbare techniek. De beeldhouwer maakte een beeld van klei of was voordat hij een vorm maakte. Om een bronsmantel te vormen, plaatste de beeldhouwer een hittebestendig beeld in de vorm bedekt met een dunne waslaag. Door hitte smelt de was weg, wat ruimte laat voor het gieten van brons en het vormen van een mantel. Voor een massief stuk werd de wasgevulde vorm in een oven gebakken en de was gesmolten, wat de volledige caviteit liet voor vloeibaar brons.
Brons is bijzonder goed voor gieten, omdat het net voor uitharden iets uitdijt. Deze uitdijting laat brons fijnste details uit een vorm vangen – de reden voor de populariteit van brons voor beeldhouwgietwerk.
Beeldhouwers gebruiken brons om diverse redenen. In tegenstelling tot marmer of andere stenen, is hol brons lichter en staat toe dat ledematen ver uitgestrekt zijn. Romeinse marmerkopieën van Griekse bronsen moeten vaak lelijke boomstompen of andere steunconstructies bevatten. Brons is veel beter voor composities met grote uitstrekkingen en negatieve ruimte, omdat steen en terracotta gemakkelijk afbreken.
Brons wordt nu voornamelijk voor beeldhouwkunst gebruikt, omdat het niet zo overvloedig is als ijzer noch zo effectief als staal voor wapens, gereedschappen en utilitaire objecten. Brons, als andere metalen, duurt niet noodzakelijk lang, omdat culturen in oorlogstijd beelden opsmelten voor wapens of geld.
Behalve het risico door menselijke culturen, bewaart brons zich redelijk goed.
Brons ondergaat meestal alleen oppervlakteoxidatie. Eenmaal koperoxide gevormd op het oppervlak, is het onderliggende metaal beschermd, tenzij koperchloriden vormen (die brons vernietigen).
Brons weerstaat corrosie en metalmoeheid (structurele schade door constant gebruik) beter dan staal. Het is bijzonder bestendig tegen zeewatercorrosie. Bijvoorbeeld, de Riace bronsen, gemaakt door Grieken in 460-430 v.Chr., lagen onder water tot hun ontdekking in 1972 – en zijn nog intact.
Brons creëert weinig wrijving met andere metalen. Fabrikanten maken vaak gegoten brons fittingen zoals veren, bushings en lagers – elk deel dat andere metalen aanraait in een mechanisch systeem. Brons creëert ook geen vonken bij aanslag op ander metaal. Velen gebruiken gegoten brons hamers, sleutels en gereedschappen bij brandbare gassen.