In Julius Caesar 3.2 keert Mark Antony de plebejers tegen de conspiratoren niet alleen met retoriek maar met een berekende belediging: "You are not wood, you are not stones, but men" (3.2.141–142). De eerdere formulering—"knaves, blocks, and stones"—is een conflatie; Antony noemt ze eigenlijk "blocks" en "stones" (3.1.261 in sommige edities) terwijl hij impliceert dat ze handelen als knaves (narren/schurken) door Blindevolgend Brutus.
Antony's strategie:
In Elizabethaans gebruik:
Anthony ontneemt hen zelfs de waardigheid van passieve materie: hout en steen ten minste dienen een doel. De menigte, gesweept door Brutus' proza en daarna Antony's verzen, bewijst gevaarlijk vormbaar.
De belediging katalyseert het draaipunpunt van het spel. De menigte's woede brandt de conspiratoren huizen en doodt Cinna de dichter — mobrechtvaardigheid geboren uit retorische ingenieurskunst. Shakespeare toont hoe gemakkelijk "mannen" "blokken" worden als burgerschap instort in toeschouwerschap.