Wanneer iemand skeletale menselijke resten ontdekt, moeten politieagenten de overledene identificeren. Maar met alleen een schedel in plaats van een gezicht, zijn de kansen dat iemand het slachtoffer herkent minimaal. Zonder identificatie hebben onderzoekers minder leidraden om de omstandigheden van de dood te onthullen. Tussenzeitse verlangen familie en vrienden van een vermiste persoon naar nieuws over hun verloren geliefde. Forensisch beeldhouwet gebruikt wetenschap en kunst om gezichten te reconstrueren en John Doe een naam te geven.
Een forensisch kunstenaar voert een gezichtsreconstructie uit door klei direct op een menselijke schedel aan te brengen. Het proces is gebaseerd op wetenschappelijke studies van gezichtsweefseldikte voor mannen en vrouwen van verschillende rassen, volgens de Georgia Bureau of Investigation website. Gebaseerd op ras en geslacht van een schedel, knipt een forensisch kunstenaar weefseldictemarkers om op de schedel te lijmen. Deze markers begeleiden de kunstenaar bij het uitvleeschen van gezichtskenmerken.
Daarnaast plaatsen forensisch kunstenaars kunstogen, bevestigen oren en voegen afwerkdetails toe zoals wenkbrauwen. Terwijl sommige forensisch beeldhouwers verf gebruiken voor huidskleur, vertrouwen de meesten die met politie werken op de kleur van de klei voor huidkleur, volgens Karen T. Taylor in "Forensic Art and Illustration." Daarnaast stelt Taylor dat cosmetica kleur aan wangen en lippen kan toevoegen. Politie circuleert foto's van de afgeronde beeldhouwwerk voor identificatie.
Naast de schedel, vertrouwen forensisch kunstenaars op bewijsmateriaal zoals kleding of bezittingen gevonden bij de skeletresten. Bijvoorbeeld, als politie een bril vindt bij het skelet of schedel, plaatst een forensisch kunstenaar een bril op de beeldhouwwerk. De schedel levert ook leeftijdsaanwijzingen die forensisch beeldhouwers gebruiken om het gezicht te laten overeenkomen met de benaderde leeftijd van het slachtoffer. Ten slotte adviseert Taylor dat kunstenaars overleggen met tandartsen omdat tanden sociaaleconomische status en andere details kunnen onthullen.
Naast de weefseldictemethode, kunnen forensisch kunstenaars ook de anatomische methode gebruiken, die het gezicht spier voor spier beeldhouwt zonder weefseldictemarkers, volgens Taylor. Taylor merkt op dat forensisch kunstenaars de anatomische methode meestal gebruiken voor het reconstrueren van oude gezichten, deels omdat wetenschappers gebrek hebben aan data over weefseldictes voor oude volkeren.
In tegenstelling, vertrouwen de meeste forensisch beeldhouwers die met politie werken op de weefseldictemethode. Omdat deze methode steunt op weefseldictestudies van anthropologen en forensisch pathologen, biedt het een solide wetenschappelijke basis bij getuigenis in de rechtbank. Bovendien merkt Taylor op dat de meeste forensisch kunstenaars geen uitgebreide anatomische training hebben, dus versnellen weefseldictemarkers het proces.
Taylor adviseert dat forensisch kunstenaars niet hoeven te kiezen tussen de twee methoden. Ze kunnen technieken van beide combineren door weefseldictemarkers toe te passen, de asymmetrieën van het gezicht te bestuderen en aanhechtingspunten van spieren te onderzoeken. Dit laat subtiele individuele kenmerken naar voren komen en helpt kunstenaars het proces te begrijpen.
Hoewel forensisch beeldhouwers altijd gezichtsreconstructies maken met bewijs van de schedel en skelet, moeten ze soms weloverwogen gokken maken over bepaalde kenmerken. Bijvoorbeeld, zonder haarsteekproef geen manier om haarkleur of -lengte te weten. Taylor adviseert een stijl consistent met de mode bij geschatte sterftijd, en het haar te minimaliseren door de politiefoto strak op het gezicht te bijsnijden. Bij vrouwelijke schedels geen manier te weten of de vrouw make-up droeg. Taylor adviseert dat kleding en accessoires bij het lichaam context bieden, en een lichte hand bij cosmetica vaak het beste werkt.