Bijna elke kleuter komt thuis met een ruw gemaakte asbak die recent in een schooloven gebakken was. Ouders glimlachen en geven het stuk een ereplaats in het huis. De beeldhouwwerk wordt deel van de gezinsgeschiedenis, lang gewaardeerd door ouders. De geschiedenis van beeldhouwen in klei strekt zich veel verder uit dan het schoolsysteem. Het creëren van figuren en vormen in klei is een van de vroegste kunstvormen van de mensheid die vandaag de dag nog steeds gevierd wordt.
Klei is gemakkelijk beschikbaar en leent zich handig voor vormgeven. Het is gebruikt door bijna elke beschaving op elk hoekje van de aarde. Kleibeeldhouwwerken zijn gevonden onder de artefacten van vele beschavingen over de hele wereld. Oude Native Amerikanen, Chinezen, Egyptenaren, Grieken, Japanners—de lijst is eindeloos. Sommige van de vroegste overlevende kleibeeldhouwwerken dateren terug tot de Japanse Jomon-periode van 2200 v.Chr. De vroegste vormen van deze Japanse kleibeeldhouwwerken waren figurines die 여겨 werden als voorstellingen van de godheden.
Klei wordt in de natuur op bijna elk hoekje van de aarde gevonden. Technisch gezien is dit materiaal een vorm van zachte gesteente, gecreëerd door een natuurlijke reactie tussen water en steen. Klei begint op te lossen en zacht te worden als meer water wordt toegevoegd, wat het een handig en makkelijk te gebruiken medium voor beeldhouwen maakt. Door vuur kan de onbestendige aard van klei veranderd worden in aardewerk om beelden veel langer te laten duren. Vanwege zijn eenvoud, gemak van gebruik en betaalbaarheid, heeft klei een opmerkelijke levensduur als kunstvorm.
De eerste kleibeeldhouwwerken werden gecreëerd rond 6000 v.Chr., toen vroege nomadische culturen begonnen de eerste beschavingen te vestigen. Het is mogelijk dat kleibeeldhouwwerken nog eerder gemaakt werden, maar klei werd niet in ovenachtige apparaten gebakken tot die tijd, dus veel kleibeeldhouwwerken en figurines hebben de jaren niet overleefd. De pottenbakschijf werd voor het eerst gebruikt in de Brontijd, rond 3000 v.Chr. Een nieuwere, veel snellere versie van de schijf verscheen in Europa en Azië in 2000 v.Chr. Verschillende beschavingen begonnen hun eigen distincte stijlen en patronen van kleibeeldhouwwerken te ontwikkelen. De kunstvorm begon waarschijnlijk als een middelen van eredienst, aangezien veel vroege beeldhouwwerken godheden en natuurlijke vormens in de natuur afbeeldden. Over de jaren werden kleibeeldhouwwerken gebruikt in meer utilitaire, alledaagse objecten, zoals kookpotten en drinkbekers.
De Native Amerikanen, die worden gedacht oorspronkelijk naar het land gemigreerd te zijn via de Beringstraat in 25.000 v.Chr., hebben een rijke geschiedenis van het beeldhouwen van aardewerk uit klei. Veel van het kleiaardewerk dat Native Amerikanen produceerden was praktisch van ontwerp. De beeldhouwde objecten werden gebruikt om water, graan en andere consumeerbare goederen op te slaan. Verschillende Native Amerikaanse stammen ontwikkelden hun eigen patronen, terwijl sommige specifieke ambachtslieden en vrouwen potten in hun eigen unieke stijl maakten. Zelfs vandaag de dag is Native Amerikaanse aardewerk een waardevolle kunstvorm, hoogst collectibel en in veel musea over de wereld tentoongesteld.
Vandaag de dag leren artisans en amateurs alike de kunst van het maken van aardewerk, aangezien kleibeeldhouwwerken gemeenschappelijk aangeduid worden. Modern-dag pottenbakkers en beeldhouwers gebruiken verschillende glazuurtechnieken, of geen glazuur helemaal, voordat ze hun creaties in ovens bakken, wat hun werk een distincte uitstraling en stijl geeft. Kunstenaars gebruiken houtstook-, olie- en gasovens om hun kleibeeldhouwwerken te bakken. Dit maakt de stukken ongelooflijk hard en maakt ze ondoorlatend voor water.