Nee. Shakespeares Sonnet 18 ('Shall I compare thee to a summer's day?') beweren niet dat de geliefde voor eeuwig in het vlees zal leven. In plaats daarvan argueert het gedicht dat de vers zelf permanentie verleen: 'So long as men can breathe or eyes can see, / So long lives this, and this gives life to thee.' De geliefde's schoonheid wordt geïmmortaliseerd door het gedicht, niet door enige inherent immortaliteit. De sonnet wordt dus een monument dat zomers kortstondigheid en doods schaduw overleeft, de geliefde bewaarend in 'eternal lines to time.'