Tennessee Williams's The Glass Menagerie (1944) volgt een klassieke dramatische boog, gefilterd door Toms verhaalde herinnering. Hier is de structurele opdeling:
De Wingfield-familie — Amanda (verbleekte Zuidse mooi), Tom (onrustige magazijnwerker/aspirant-dichter), en Laura (verlamend shy, fysiek gehandicapt) — woont in een krappe St. Louis-huurwoning tijdens de jaren '30. Amanda obsessie over haar "heren-aanbidders" verleden; Tom droomt van ontvluchting; Laura verzorgt haar glazen dierencollectie.
Tom brengt Jim O'Connor thuis, een charismatische collega, als potentiële vrijer voor Amanda. Amanda transformeert het appartement, oefent Zuidse gastvrijheid. Laura, geterroriseerd, herkent Jim als haar high-school-bevalligheid. Het diner verloopt met geladen fragiliteit.
Alleen met Laura, kust Jim haar — om direct te onthullen dat hij verlobd is. Lauras fragiele hoop breekt. Tom, getuige van de verrading, uitbarst in woede over zijn moeders illusies en eigen medeschuld.
Amanda laait Tom uit voor het vernietigen van Lauras kans. Tom vlucht het appartement, zijn familie verlatend zoals zijn vader deed. Amanda en Laura worden achtergelaten in het dimmende licht.
In de laatste momenten van het stuk keert Tom terug — niet fysiek, maar in herinnering. Hij spreekt het publiek direct aan, vraagt Laura haar kaarsen uit te blazen. Het stuk eindigt niet met verzoening, maar met het spook van herinnering: "Oh, Laura... Laura, ik probeerde je achter me te laten, maar ik ben getrouwer dan ik ooit bedoelde te zijn."