De iconische John Hancock Center in Chicago – voltooid in 1969 en onmiddellijk herkenbaar aan zijn kenmerkende X-verstijving en afgetapte silhouet – was de visie van Bruce Graham, hoofdontwerparchitect bij Skidmore, Owings & Merrill (SOM). Graham, in nauwe samenwerking met constructeur Fazlur Rahman Khan, pioneerde het revolutionele "getrilde buis" constructiesysteem, waardoor de 100-verdiepingen toren ongekende hoogte en stabiliteit bereikte met opmerkelijke materiaalefficiëntie. De samenwerking tussen Grahams architectonische visie en Khans ingenieursgenialiteit leverde niet alleen een Chicagolaan op, maar een mijlpaal in wolkenkrabberontwerp die hoge gebouwen wereldwijd beïnvloedde. Hoewel SOM als kantoor credit krijgt, is Graham's rol als leidend architect de primaire creatieve kracht achter een van Amerika's meest geverre modernistische torens.