Dit is wat we weten:
Hoe het rek werkte:
*Het was een houten frame met een touw aan een wiel.
* De polsen van het slachtoffer werden aan de touwen vastgebonden en het wiel werd gedraaid, waardoor het lichaam van het slachtoffer werd uitgerekt.
* De intense pijn kan ontwrichtingen, botbreuken en zelfs de dood veroorzaken.
Gebruik in het Elizabethaanse tijdperk:
* Niet veel gebruikt: Het rek was tijdens het bewind van Elizabeth geen standaard ondervragingsmethode in Engeland. Het werd voornamelijk gebruikt in gevallen van verraad en ketterij.
* Rechtmatigheid: Het rek was niet wettelijk gesanctioneerd en het gebruik ervan werd vaak veroordeeld door rechtsgeleerden.
* Beperkte toepassing: Het gebruik ervan was doorgaans gereserveerd voor spraakmakende zaken of wanneer andere ondervragingsmethoden faalden.
* Psychologische impact: Het hoofddoel van de pijnbank was niet het afdwingen van bekentenissen, maar het intimideren en breken van de geest van de verdachte.
* Koninklijk voorrecht: De Koningin zou als hoofd van de rechterlijke macht in specifieke gevallen toestemming kunnen geven voor het gebruik ervan. Dit kwam echter zelden voor en gebeurde meestal wanneer de Kroon zich bedreigd voelde door de mogelijke acties van een verdachte.
Voorbeelden van gebruik:
* Het buskruitplot: Sommige samenzweerders werden tijdens hun verhoor aan de pijnbank onderworpen.
* De Essex-opstand: Sir Walter Raleigh werd naar verluidt tijdens zijn verhoor op de pijnbank gemarteld.
Publieke perceptie:
* Negatief: De pijnbank werd alom veroordeeld als een wrede en barbaarse vorm van marteling.
* Symbool van tirannie: Het werd vaak gezien als een symbool van de onderdrukkende macht van de Kroon en de onrechtvaardigheid van het rechtssysteem.
Conclusie:
Hoewel het rek bestond tijdens het Elizabethaanse tijdperk, was het gebruik ervan verre van wijdverbreid. Het werd beschouwd als een brutale en zelden gebruikte ondervragingsmethode, die voornamelijk werd toegepast in gevallen van verraad en ketterij, vaak naar goeddunken van de koningin. Het beeld van de pijnbank als alomtegenwoordig instrument van Elizabethaanse marteling is grotendeels een product van later geromantiseerde historische interpretaties.