* Tijdloosheid en relevantie: Voor Picasso overstijgt een werkelijk betekenisvol kunstwerk de beperkingen van zijn creatieperiode en spreekt het rechtstreeks tot de kijker in het huidige moment. Het gaat niet om historische context of culturele achtergrond; het gaat om het vermogen van het werk om te resoneren met de onmiddellijke ervaring van de kijker en om emotie, gedachten of introspectie op te roepen.
* Actieve betrokkenheid: Picasso was van mening dat kunst een dialoog moet zijn, en geen monoloog. De kijker moet actief betrokken zijn bij het werk en zijn eigen interpretatie en ervaring naar voren brengen. Als het kunstwerk geen verbinding kan maken met de kijker in het heden, blijft het gevangen in het verleden, verstoken van echte betekenis.
* Presentgerichte aanpak: Deze verklaring benadrukt Picasso's focus op de directheid van de artistieke ervaring. Hij was een fervent voorstander van het modernisme en geloofde dat kunst de hedendaagse wereld moest weerspiegelen en niet alleen stijlen uit het verleden moest imiteren.
Het is echter belangrijk op te merken dat de verklaring van Picasso openstaat voor interpretatie en op verschillende manieren kan worden bekeken:
* Subjectiviteit: Wat de één als ‘aanwezig’ of ‘relevant’ beschouwt, kan van een ander verschillen. Kunst is subjectief en er bestaat niet één universeel aanvaarde interpretatie.
* Historische context: Hoewel Picasso de nadruk legde op het heden, erkende hij ook het belang van het verleden. Veel van zijn werken lieten zich inspireren door historische stijlen en tradities, die hij vervolgens opnieuw interpreteerde en opnieuw vormgaf voor de moderne tijd.
Uiteindelijk is Picasso's uitspraak een provocerende uitspraak die ons uitdaagt om ons begrip van kunst en haar relatie tot tijd te heroverwegen. Het suggereert dat kunst niet simpelweg een overblijfsel uit het verleden is, maar een voortdurende dialoog tussen de kunstenaar, het kunstwerk en de kijker in het huidige moment.