Een verhaallijn (narratief) is elk geschreven werk dat een vertelling bevat. Het kan fictie of non-fictie zijn. Binnen het narratief kan een schrijver een of meer strategieën hanteren om het verhaal op de meest effectieve manier te vertellen. Romans, korte verhalens en biografieën zijn allemaal verhalen. Een narratief is een verhaal, echt of verbeeld, met een begin, midden en eind. De ordening van de gebeurtenissen – de plot – dicteert de narratieve strategie van de auteur.
Een schrijver kan kiezen uit de eerste, derde of zelfs tweede persoon. De eerste persoon dekt meestal één perspectief; de lezer is beperkt tot wat de verteller weet. Deze aanpak is veelvoorkomend in biografieën en fictie. Voorbeeld: 'Ik werd geboren in een hut in Oklahoma en thuisonderwezen door mijn grootmoeder.' De derde-persoon-verteller laat lezers weten wat personages niet weten. Voorbeeld: 'Hij werd geboren in een hut in Oklahoma en thuisonderwezen door zijn grootmoeder.' De tweede persoon is zeldzamer: 'Je beweegt door de menigte en ziet een licht aan het einde van de tunnel.' Deze vorm geeft meer directheid en wordt vaak in scenario's gebruikt.
Het lineaire narratief vertelt het verhaal in de volgorde van gebeurtenis: begin tot eind, zonder afwijkingen. Dat sluit niet uit dat er gebeurtenissen uit het verleden worden ingevoegd – vaak via een andere strategie: de flashback.
De flashback geeft inzicht in iets wat vóór het verhaal gebeurde. Lezers leren de persoonlijkheid of motivatie van een personage kennen. Flashbacks introduceren gebeurtenissen – vaak via herinneringen of dromen – die belangrijk zijn voor het verhaal maar niet deel uitmaken van de huidige tijdlijn. Een auteur kan een flashback gebruiken om een kinderstraat te onthullen die cruciaal is voor de plot. Door deze elementen via flashback te introduceren, begrijpt de lezer meer naarmate het verhaal vordert.
Auteurs gebruiken niet-lineaire verhalen om bepaalde elementen van de lezer te onthullen. Een niet-lineaire moordzaak kan beginnen in het heden met de misdaad en daarna de gebeurtenissen die ertoe leidden dramatiseren. Niet-lineair springt vrij heen en weer tussen verleden en heen. Dit is geen flashback, wat een verleden gebeurtenis door ogen van één personage laat zien. Bij niet-lineair vertellen gebruikt de auteur meerdere perspectieven en schrijft over gebeurtenissen die de personages zelf misschien niet weten.