De meeste bibliothecarissen zijn het ermee eens dat de theorieën en doelen van bibliotheekdienstverlening te vinden zijn in S.R. Ranganathans boek uit 1931 "The Five Laws of Library Science". Deze beknopte ideeën van deze Indiase bibliothecaris, toegewijd aan bibliotheekdienst, omvatten de theorieën dat bibliotheken bedoeld zijn om door lezers gebruikt te worden en bibliothecarissen er zijn om hen te helpen. Ze worden bekend als "Ranganathans Wetten", de basis voor bibliotheekdienst vandaag de dag.
De eerste wet is de meest elementaire. Hij stelt: "boeken zijn voor gebruik." Een bibliotheek mag geen opslagplaats zijn, want het bevat bronnen die het publiek nodig heeft. Bibliothecarissen promoten boeken actief om ze van de planken te laten springen via boekenlijsten, recensies, displays en boekenclubs. Bibliothecarissen "onkruiden" ook boeken door verouderde items te verwijderen om ruimte te maken voor nieuwe items. Op die manier ontvangen bezoekers de recentste romans en bronnen die passen bij de behoeften van hun lokale gemeenschap.
De volgende wet, "elk persoon zijn of haar boek", eist dat bibliotheken voor iedereen toegankelijk moeten zijn, volgens "The Measurement and Evaluation of Library Services" van Sharon Baker en Wilfred Lancaster. Bibliothecarissen achten alle bezoekers belangrijk en discrimineren niet. Van kinderen die rennen naar Winnie de Poeh tot serieuze academische onderzoekers, bezoekersinteresses variëren maar zijn bekend bij bibliothecarissen, die nieuwe boeken en bibliotheektrends bekijken om hun behoeften te bevredigen.
Ranganathans derde wet, "elk boek zijn lezer", betekent dat bibliothecarissen verschillende boekgenres respecteren, omdat elk type boek een favoriet kan zijn van ten minste één lezer. De meeste mensen spotten bijvoorbeeld met romantische boeken, maar bibliothecarissen weten dat romantische lezers gierige lezers zijn die vaak vijf boeken per week uitmaken. Deze wet betekent ook dat bibliothecarissen bezoekers introduceren tot de verschillende bronnen in de bibliotheek.
Een bibliothecaris fungeert als bemiddelaar tussen de bezoeker en de informatie die hij nodig heeft en doet precies wat Ranganathans vierde wet stelt: de bibliothecaris "bespaart de tijd van de lezer." Door te weten welke bronnen de feiten bevatten die een onderzoeker nodig heeft, kan een referentiebibliothecaris kostbare tijd besparen. Een bibliothecaris helpt ook in kleine dingen, zoals de bezoeker leiden naar het boek dat ze wil zonder haar te bekritiseren voor niet te weten hoe het Dewey-decimaalsysteem werkt, of door tips te geven onderweg.
Een bibliotheek moet groeien om aan de behoeften van zijn bezoekers te voldoen, dus bibliothecarissen omarmen altijd verandering, waarmee ze de vijfde wet vervullen: "een bibliotheek is een groeiend organisme." Dit is nooit waarer geweest dan in de huidige technologische samenleving, waar online catalogi, e-books en databases vastbestand zijn geworden in bibliotheken, die nu zowel fysieke als online locaties hebben. Bibliothecarissen houden zich op de hoogte van de nieuwste technologie om bezoekers te helpen en onderzoeken huidige trends door vakbladen te lezen en deel te nemen aan voortgezette opleidingen en seminars.