Bij het ontwerpen van documenten moet je pagina-einden plannen zodat je geen enkele regels van alinea's geïsoleerd voor en na pagina-einden hebt. Dit proces, bekend bij redacteuren als "weesje" (widow) en "weeskind" (orphan) controle, geeft je documenten een professionele uitstraling. Het kan automatisch in populaire tekstverwerkers, of handmatig. Verwarend: sommigen gebruiken "weesje" voor wat anderen "weeskind" noemen, en vice versa. Het is belangrijker ze te elimineren dan over terminologie te twisten.
Als een alinea aan de onderkant van een pagina begint, net voor een pagina-einde, zodat alleen de eerste regel op die pagina verschijnt en de rest na het pagina-einde op een nieuwe pagina hervat, heet die geïsoleerde regel een "weesje" (widow). Wezen lijken onprofessioneel. Plaats pagina-einden zodat je minimaal twee, ideaal drie regels van een alinea aan de onderkant van een pagina hebt.
Geïsoleerde regels kunnen ook aan de bovenkant van pagina's voorkomen. Als er een pagina-eind net voor de laatste regel van een alinea is, verschijnt die laatste regel als "weeskind" (orphan) alleen aan de top van de nieuwe pagina. Elimineer weeskinderen en wezen voor een professionelere uitstraling.
Een onderkop net voor een pagina-eind verschijnt alleen aan de onderkant van een pagina. Geïsoleerde onderkoppen zijn nog opvallender dan wezen en weeskinderen en moeten vermeden worden.
De meeste populaire tekstverwerkers hebben een "weesje en weeskind controle"-functie. Zet deze aan voor automatische controle. Hoewel deze functies betrouwbaar zijn, lees altijd handmatig na om te controleren of ze correct functioneren.