Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Boekuitgave

Over diatonische harmonica's: types, geschiedenis en gebruik

Diatonische harmonica's zijn wijd gebruikte vormen van de traditionele harmonica die door de decennia heen en over de hele wereld gespeeld worden om een stilistische touch aan andere muzieksoorten toe te voegen. Deze harmonica's zijn gemaakt om in slechts één toonsoort gespeeld te worden, maar kunnen in andere toonsoorten gespeeld worden door de rieten te manipuleren. De verschillende typen diatonische harmonica's variëren per wereldregio, maar de één-toon melodiesen blijven uniek hetzelfde, en bieden een distinct geluid aan volksmuziek, blues, en rock and roll.

Functie

De diatonische harmonica is ontworpen om in slechts één toonsoort gespeeld te worden, wat voor meer voorspelbare, uniformere melodieën zorgt. Als met alle harmonica's, zijn de diatonische versies gemaakt met twee platen van rieten die gesneden zijn met sleuven waarin de muzikant blaast om trillingen te creëren. De combinatie van de trillende rieten en de luchtstroom die door de harmonicaspeler geleverd wordt, creëert het distincte geluid van dit instrument.

Geschiedenis

Sinds de jaren 1920, toen de eerste bekende harmonica-opnames in de Verenigde Staten geproduceerd werden, is het instrument gebruikt in een verscheidenheid aan muzikale stijlen van folk tot rock and roll en zelfs rap. De diatonische harmonica werd wijd gebruikt tijdens de jaren 1950 door Amerikaanse bluesmuzikanten, die nieuwe manieren vonden om de "blues harp" te spelen om een distinct geluid te creëren. Tijdens de jaren 1960 en 70 was de diatonische harmonica minder prevalent als de gitaar en elektrische gitaar begonnen zijn plaats in te nemen tijdens muzikale solo's. Toch bleven prominente muzikanten van die tijd zoals Bob Dylan en Van Morrison dit langgekoesterde instrument gebruiken om een meer bluesy element in hun folk en rock nummers te creëren. In recentere decennia zijn muzikanten steeds meer beïnvloed door elektrische gitaars in hun gebruik van de diatonische harmonica. Tijdens solo's spelen sommige muzikanten nu de harmonica in een snel tempo, de elektrische gitaar verbindend met de harmonica om een opvallend nieuw effect te creëren.

Geografie

Afhankelijk van de wereldregio, is de diatonische harmonica bekend onder verschillende namen en komt hij in iets verschillende vormen voor. In Oost-Aziatische landen waaronder China, Japan en Korea, heet een diatonische harmonica een tremolo, wat verschillende volumeverschillen betekent. In Westerse landen wordt de tremolo harmonica voornamelijk in volksmuziek gespeeld om een weemoedig, bluesachtig geluid toe te voegen. In Europa en Noord-Amerika is een hoogst herkenbaar type diatonische harmonica, ook bekend als de blues harp, in gebruik. Dit instrument heeft tien gaten die 19 verschillende noten kunnen produceren.

Typen

De tremolo harmonica is uniek in dat het twee rieten per noot heeft in plaats van één riet per noot zoals bij standaard harmonica's. Spelers van dit type harmonica gebruiken de "tremolo" (wat een occasionele verschuiving in volume van zacht naar luid betekent) om een distincte golvende melodie te creëren. Dit effect wordt bereikt door beats te gebruiken, of door herhaaldelijk een enkele noot te spelen. De blues harp is misschien de bekendste vorm van diatonische harmonica, en is een Richter-gestemde, 10-gaats instrument. Deze 10 gaten produceren 19 verschillende noten over drie octaven, en één complete majorschaal is beschikbaar. Deze harmonica wordt voornamelijk gespeeld in blues, Amerikaanse volksmuziek, en rock and roll.

Identificatie

Men kan de diatonische harmonica identificeren door nauwer te kijken naar zijn kenmerken. Bijvoorbeeld, de Richter-gestemde blues harp heeft een indeling van 12 toetsen, dus 12 sleuven aan de zijkant. De tremolo diatonische harmonica is over het algemeen een platter instrument, dat 21 tot 24 gaten aan de zijkant heeft, het dubbele van de standaardversie. Deze sleuven zijn doorgaans ofwel in twee rijen van 12 of één lange rij van 21 geplaatst. Veel nieuwere modellen van de tremolo kunnen geïdentificeerd worden met vier verschillende gekleurde sleuven geplaatst elke vijf gaten langs de lengte van het instrument.

Boekuitgave

Related Categories